Tagarchief: hongersnood

Hongerige grizzly’s, want geen zalm meer

Een kleine familie grizzlyberen op zoek naar vis, in Knight Inlet , een populaire plek voor grizzly-spotting in Canadees Brits-Columbia. Ze zijn uitgemergeld. Hartverscheurende beelden, gemaakt door een Canadese fotograaf. Het is de vraag of de beer en twee welpen zelfs de winterslaap zullen overleven. Het werpt ook licht op een ander slachtoffer van de klimaatcrisis: de uitputting van de wilde zalmpopulatie. De Mamalilikulla First Nation volgt de beren al enkele jaren. “De beren zitten in de problemen. Commerciële vissers in British Columbia noemen dit het slechtste zalmseizoen in bijna 50 jaar.

Lees het verslag met filmpje bij CNN – 4/10/2019

PS en wij dachten dat het de ijsberen waren, die verhongerden…

Na de spijbelaars: de bezetters?

Extinction Rebellion (XR) blokkeerde deze week drukke punten in Londen (nrc.nl 17/4/2019), als protest van burgerlijke ongehoorzaamheid tegen het uitblijven van klimaatbeleid. Niet de eerste actie van deze Britse groep die internationaal wil doorbreken. Extinction Rebellion (XR) wil een grootschalige verstoring veroorzaken, de klok rond, totdat de regering handelend optreedt in de klimaatnoodtoestand.

 

Een soort “klimaatspijbelen voor volwassenen?

De eis is simpelweg Deep Transformation van onze samenleving en economie (over enkele dagen een samenvatting van Deep Adaptation, de beweging die ervan uitgaat dat onze beschaving ten dode is opgeschreven, en we ons beter voorbereiden op de Day After).

Onze leiders hebben gefaald. Dit verwrongen systeem maakt ons dood. Het heeft ons op de weg naar uitsterven geleid.

Op RT-America besteedde Chris Hedges twee afleveringen van zijn programma ‘On Contact’ aan een interview met Roger Hallam, medeoprichter van Extinction Rebellion: hier deel1 en hier deel2 (2 x 28′, een sterk verhaal, in een saaie verpakking).

Zie verder:

Waar zijn de insecten heen?

We wisten het al eerder: op youtube circuleren filmpjes over het “windshield phenomenon” in de stijl van:

  • Why don’t bugs splatter on my windshield anymore?
  • Why There Aren’t As Many Dead Bugs on Your Car…

Dan was er vorig jaar het spraakmakende onderzoek in Duitse natuurgebieden, dat een spectaculaire terugval liet zien in de insectenpopulaties in natuurgebieden. En in 2014 was er al een onderzoek. Nu zet Washington Post de studies even op een rijtje:

  • juli 2014, onderzoek stelt een daling met de helft (45%) vast bij aantallen ongewervelde dieren in 67% van de populaties, over 35 jaar (Defaunation in the Anthropocene, in Sciencemag)
  • oktober 2017, onderzoek in 63 Duitse natuurgebieden over 27 jaar toont terugval aan van insecten (gemeten in biomassa) van meer dan 75% (More than 75 percent decline over 27 years in total flying insect biomass in protected areas, in PLOS One) – zie ook commentaar in Newsweek 19/10/2017
  • augustus 2018: volgens prognoses zouden insectenpopulaties in de tropen afnemen, maar in de gematigde streken (waar het meeste voedsel verbouwd wordt), juist toenemen (Increase in crop losses to insect pests in a warming climate, in Sciencemag)
  • oktober 2018, nieuw onderzoek in beschermd woud in Puerto-Rico: wetenschappers Lister en Garcia keerden 40 jaar na eerdere metingen terug, en konden hun ogen niet gelovern. Insecten waren massaal verdwenen, samen met de insectenetende dieren (Climate-driven declines in arthropod abundance restructure a rainforest food web, in PNAS.org).

Het fenomeen, de “bug-pocalypse”, is nog niet volledig bestudeerd. Oorzaken zijn wellicht een mengeling van temperatuurstijging, droogte en pesticiden. Maar de effecten op bestuiving en biodiversiteit kunnen vernietigend zijn.

Verlies van diversiteit en abundantie van insecten zal naar verwachting cascade-effecten op de voedselketens veroorzaken en ecosysteemdiensten in gevaar brengen.

‘Hyperalarming’ study shows massive insect loss (Washington Post, 15/10/2018)

Extinction rebellion: we leggen Londen plat voor het klimaat!

Zaterdag 17 november houdt Extinction rebellion, een groep bezorgde, maar vastbesloten activisten, een sit-in voor het Britse Parlement. In een actie van burgerlijke ongehoorzaamheid willen ze de “criminele nalatigheid van de (Britse) regering in klimaatzaken” aanklagen. Hun oproep:

rebellion

Einde van de hoop: Actie NU

We staan voor een ongekende wereldwijde noodsituatie. Onze kinderen en onze natie zijn in levensgroot gevaar.
De planeet is in een ecologische crisis, we zitten middenin de zesde massa-extinctie van planeet Aarde. Volgens wetenschappers zijn we terechtgekomen in een periode van abrupte klimaatchaos.
De Aardse atmosfeer is al 1°C warmer dan het pre-industriële peil. De kans is klein dat we beneden de 2°C opwarming van het Akkoord van Parijs kunnen blijven.
Volgens recente prognoses zijn we op weg naar 3°C opwarming en mogelijk nog veel hoger.
Kinderen van nu zullen catastrofale rampen meemaken als gevolg van overstromingen, bosbranden, extreem weer en mislukte oogsten. Onder deze druk is een sociale implosie onvermijdelijk.
We zijn allerminst voorbereid voor de gevaren van de toekomst.
De tijd van ontkenning is voorbij – we kennen de feiten over klimaatverandering en over de massa-extinctie die aan de gang is.
Het is tijd om te handelen naar de feiten die we kennen.
Wat moeten we doen nu we dit alles weten? Wil je sterven in het besef dat je alles deed wat je kon?

REBELLEER!

In een brief aan The Guardian (26/10/2018) sluiten bijna 100 academici en prominenten zich aan bij de oproep:

Humans cannot continue to violate the fundamental laws of nature or science with impunity, say 94 signatories

‘We have a duty to act’: hundreds ready to go to jail over climate crisis; kopt The Guardian (26/10/2018) in een verslag over de jonge (en minder jonge) boze burgers.

  • update 31/10/2018: eerste 15 actievoerders in Londen opgepakt bij symbolische blokkader (The Guardian)

Bendell’s “deep adaptation”: zet je schrap, het komt eraan!

In academische kringen sijpelt stilaan het besef door dat we met z’n allen op een trein naar de afgrond zitten. Onze welvaartsstaat stort zo goed als zeker in, als gevolg van een klimaat dat op hol slaat. Hoe groot is het probleem? Simpel: het is onvermijdelijk geworden, en het is niet meer te stoppen.

Maar niemand wil de kat de bel aanbinden. Het woord “catastrofe” is taboe. Enkele wetenschappers vinden echter dat het tijd wordt open kaart te spelen, zodat mensen elkaar kunnen steunen, en de radicale implicaties tijdig leren zien.

Een van die mensen is Professor Jem Bendell, met zijn essay “Deep Adaptation: A Map for Navigating Climate Tragedy, July 27th 2018.”

Een recent onderzoek waaruit bleek dat klimaatchaos nu onvermijdelijk is, werd afgewezen door de anonieme reviewers van een wetenschappelijk tijdschrift. De prof die het schreef, heeft het document nu dan maar zelf gepubliceerd, omdat hij de discussie wil stimuleren over de zo noodzakelijke “deep adaptation” aan de klimaatcrisis. (Deep adaptation, a Map for Navigating Climate Tragedy, in strangesounds 29/7/2018)

Het essay opent met: “Het is tijd dat we beseffen dat het te laat is om te ontsnappen aan een wereldwijde milieuramp, nog tijdens ons leven.” En dat is durven, want een wetenschapper die daar zijn naam onder zet, hoeft niet meer te rekenen op onderzoeksgeld, en riskeert niet alleen afkeuring van collega’s, maar simpelweg haar/zijn job. Eminent klimaatwetenschapper Kevin Anderson heeft al toegegeven dat zijn gilde in de praktijk aan zelfcensuur doet.

Bendell onderzocht de klimaatliteratuur van na 2014, en kan tot geen ander besluit komen dan een maatschappelijke crash. Zijn inschatting is dat het klimaat (niet langer, of nooit) lineair evolueert, maar (minstens nu) exponentieel. Dat verschil is kolossaal. En dus slaat het klimaat op hol. En mogelijk onherroepelijk.

Zijn essay “Deep Adaptation” is een wake-up call voor wie de duistere kant van de klimaatcrisis ontkent. Of anders gezegd: de mainstream wetenschap is veel te traag en veel te conservatief:

  • eerst verwijst hij naar klimaatnestor Peter Wadhams, die vindt dat de impact van een ijsvrije Noordpool mateloos onderschat wordt (met name door het IPCC)
  • idem voor de zeespiegelstijging, lineair versus exponentieel
  • idem voor de mythes van “2° C”, of 1,5°C: veel ecosystemen zullen geen 2°C overleven. Het was een politieke drempel, geen ecologische. 1,5°C dan maar? Daar schieten we waarschijnlijk ruim voorbij: we zitten nu al bijna 1°C, en de huidige uitstoot moet nog “verwerkt” worden door systeem-Aarde.

Er zit misschien een straaltje hoop in geo-engineering, maar het effect ervan is zo onzeker (en de bijwerkingen ook) – en daar staat de olifant in de kamer tegenover: methaan. Wetenschappers zijn verdeeld: sommigen slaan alarm over methaan, anderen verwachten dat het wel meevalt.

De situatie komt erop neer dat we Russische roulette spelen met de hele mensheid. En er zitten al twee kogels in het magazijn.

Stel je voor, besluit Bendell: “geen elektriciteit meer, geen water uit de kraan, je zal met de buren moeten overleggen om aan voedsel en warmte te raken. Je raakt snel ondervoed. Het voelt aan alsof iemand je vermoordt, nog voor je van honger omkomt.” Met die brutale woorden wil Bendell duidelijk maken dat dit geen theoretische kwestie is.

Bendell’s conclusie: “De disruptieve impact van de klimaatverandering is nu onvermijdelijk. Geo-engineering is waarschijnlijk ineffectief of contraproductief. Mainstream klimaatwetenschappers erkennen nu de noodzaak van veel meer aanpassing aan de gevolgen van klimaatverandering (adaptatie). De wereld zal binnen de tien jaar grondige verstoringen zien in maatschappelijke basisfuncties, als gevolg van de klimaatstress. Die verstoringen houden ondervoeding, ziektes, sociale onrust en oorlog in – ook in de rijkere landen.”

Kortom, de klimaatcrisis die binnenkort uitbreekt, zal ons allemaal vol in het gezicht treffen. Weblinks:


Intussen volgen klimaatwetenschappers schoorvoetend de chaos-voorspellingen. Zo’n vooruitzichten zouden enkele jaren geledennog afgedaan zijn als “alarmistische kletspraat”:

  • bovenstaand bericht op vrtnieuws 7/8
  • een uitgebreider artikel erover in The Guardian 7/8
  • Trajectories of the Earth System in the Anthropocene(het oorspronkelijk onderzoek bij PNAS.org 31/7/2018)

Over 2 jaar (of eerder) komt het besluit “sorry folks, we zijn inderdaad te laat” (Nic Balthazar op 8/8/2018 in De Morgen).


Update april 2019

Bendell kreeg ook kritiek uit “radicaal-ecologische” hoek, van Jeremy Lent (What will you say to your grandchildren? 9/4/2019). Lent schrijft: We staan voor de klimaatchaos, en sommigen pleiten voor ‘Deep Adaptation’ (=werken aan (maatschappelijke) overlevingsstrategieën, niet zozeer “hervormingen”).  Maar wat we echt nodig hebben, is ‘Deep Transformation’ (=diepgaande hervormingen). Op zijn blog (Responding to Green Positivity Critiques of Deep Adaptation 10/4/2019) reageert Bendell uitgebreid op deze kritiek.

Discussie Jeremy Lent vs. Jem Bendell

Radicale structuurhervormingen of actief voorbereiden op sociale chaos? Dat is het fundamenteel discussiethema tussen klimaatbewuste activisten. Twee woordvoerders, twee kampen, twee klimaatbewegingen.
Kort samengevat in deze pdf: Jeremy Lent versus Jem Bendell.(april 2019)

 

McPherson: poppen aan het dansen in september 2018?

Klimaatpessimist Guy McPherson voorspelt in enkele youtube-video’s “het einde” tegen september 2018. “Of anders september 2019.
Beetje lachwekkend, denk je. Waarop baseert hij zich? McPherson observeert sedert jaren het klimaat, en ziet + honderd destructieve klimaatprocessen, met onderling versterkende feedback-loops. Zie de immens uitgebreide maar gortdroge Climate-Change Summary and Update op zijn website. Zijn meest plausibele scenario voor september 2018:

  1. waarneming: Noordpoolijs verdwijnt (nagenoeg) helemaal
  2. gevolg: grootschalige uitstoot van methaan
  3. gevolg: plotse (enkele weken) significante opwarming van de aarde + feedback loops komen in een helse kringloop
  4. gevolg: voedselproductie (m.n. granen) komt ernstig in het gedrang
  5. gevolg: instorting van de beschaving
  6. …en door het wegvallen van global dimming wordt het effect nog versterkt

Instorting van de beschaving betekent niet noodzakelijk het einde van alle mensen, zegt McPherson, maar… wie wil in een vernietigde omgeving verder leven? Hij geeft ons minder dan 10 jaar. Het einde had hij al in 2002 voorspeld: toen gaf hij ons tot 2030. Intussen is dat voor hem 2026 geworden, mogelijk eerder. Met “2026” bedoelt hij het einde van alle hoger leven op de planeet. Met 2018 of 2019 bedoelt hij onze georganiseerde samenleving.

“Civilization, like an airplane in flight, survives only if it keeps going forward”
(Edward Abbey)

Recente waarnemingen lijken McPherson tegen te spreken:

  • het noordpoolijs is nog altijd niet volledig gesmolten
  • de uitstoot van methaan blijft momenteel binnen de perken

Maar daar staat tegenover dat:

  • het noordpoolijs effectief alarmerend snel wegsmelt: is het niet in 2018, dan in een van de volgende jaren
  • een massale uitstoot van methaan wel degelijk mogelijk is en een catastrofe zou zijn, als het gebeurt (en dat de waarschijnlijkheid ervan uiteraard toeneemt met het smelten van het noordpoolijs)

Het schokkende van McPherson’s voorspellingen is natuurlijk “september 2018”, rationeel gezien een zeer betwistbaar statement: hoeveel keer is het einde van de wereld al voorspeld? Maar wellicht heeft hij met die datum niet zozeer een concreet tijdstip bedoeld (hoewel natuurlijk ook), maar vooral willen aantonen:

  • dat we effectief op de rand van de afgrond staan, niet in 2075 maar NU
  • dat het afschuwelijk snel kan gaan (weken, niet maanden)
  • dat de milieu-instorting onze hele beschaving meesleurt (OK, behalve misschien enkele Amazone-Indianen, en de eerste maanden enkele schatrijke bunkerbewoners)

Als je jezelf wil geruststellen en het allemaal wat overdreven vindt, is er altijd nog dit zinnig artikel in The Guardian van 9 juli 2018, waarin met McPherson de vloer wordt aangeveegd. Zonder veel geruststellende argumenten, maar voor de goegemeente zoveel verteerbaarder.
McPherson:

En de hete zomer van 2018?

Tekenend voor het totaal gebrek aan “urgency” is de mierendiscussie op NL-wikipedia: moeten we het artikel nu “droogte van 2018” noemen, of nee hoor, “hittegolf van 2018”? Uiterst belangrijk onderscheid 😉 volgens deze discussiepagina. Er was zelfs discussie over het volledig verwijderen van het artikel, wegens “niet-encyclopedisch”.

  • In onderstaand filmpje zie je hoe (van 1880 tot 2017) van jaar tot jaar de gemiddelde temperaturen klimmen… hoger, hoger (vanaf 1976). Beangstigend!
  • zie ook Guy’s update 12/8/2018

The Uninhabitable Earth

The Uninhabitable Earth (Onbewoonbare Aarde), een sterartikel in New York Magazine van 9 juli 2017, zet het hele klimaatvraagstuk nog eens in een zeer leesbare, sociaal-historische context:

  • Doomsday
  • Dodelijke hitte
  • Hongersnood
  • Klimaatepidemiën
  • Stikkende lucht
  • Eindeloze oorlogen
  • Permanente economische depressie
  • Vergiftigde oceanen
  • We zijn ziende blind

It is, I promise, worse than you think. If your anxiety about global warming is dominated by fears of sea-level rise, you are barely scratching the surface of what terrors are possible, even within the lifetime of a teenager today.

Het artikel is het resultaat van talloze interviews van David Wallace-Wells met klimaatwetenschappers. Zij blijven optimistisch, omdat de mens ongelooflijk inventief is. De mens heeft het klimaatprobleem veroorzaakt, en zal het ook moeten oplossen, er is geen andere keuze. David zelf is er duidelijk minder gerust in, al blijkt uit zijn interview dat uitgesproken pessimisme toch nog sterk taboe is (en niet alleen in de VS).
Het artikel deed heel wat stof opwaaien, wat erop wijst dat de Amerikaanse intelligentsia behoorlijk geschrokken is van de ernst van de situatie.

Lees aansluitend:

  • het artikel zelf,  of met voetnoten en verwijzingen
  • kritiek op het artikel, samengevat op de Engelse wikipedia (de meeste kritiek is ofwel detailkritiek, ofwel bezwaar tegen de pessimistische toon van het artikel)
  • kritiek oorspronkelijk op climatefeedback.org en grondig weerlegd door Paul Beckwith
  • interview waarin David terugblikt op de deining die het artikel veroorzaakte, en getuigt van een – met permissie – braaf voluntaristisch optimisme (elektrische auto’s in India en meer vegetarisch eten, dat gaat ons redden(!?))

De kritiek, meer in detail (nota’s)

Het artikel oogste een storm aan commentaren. Hieronder 2 antagonisten.

Paul Beckwith

In een serie van 5 video’s (19/7/2017) weerlegt een felle Paul Beckwith de vele kritische opmerkingen op climatefeedback.org, kort:

  • kritiek “dit zijn worst case scenarios” > nee zegt PB dit zijn realistische scenarios, met wetenschappelijke ondergrond
  • kritiek “methaan is niet zo’n dreiging” > nee zegt PB dit is recent weerlegd
  • kritiek “fout satellietdata” > mogelijk, maar dit is een detail
  • PB: klimaatwetenschap is herhaaldelijk veel te conservatief gebleken, we moeten af van die over-voorzichtige uitsprakencultuur
  • PB: kritiek zelf bulkt van niet-wetenschappelijke uitspraken zoals “overdreven”, “onhandig” “worst case” “stemt niet overeen met de wetenschap” (maar die wordt niet geciteerd, het is dus wat je noemt een “goedkoop gezagsargument”
  • PB …tot zelfs onwetenschappelijk-absurd (bv. het ontkennen van niet-lineaire ontwikkelingen, Christopher Colose)

Kortom, de kritiek klinkt als een haast georganiseerd concert van ontkenning van de ernst. Het is alsof vele klimaatwetenschappers een panische angst hebben voor het toegeven van de ernst van de situatie.

Michael Mann

In een youtube-video Michael Mann Responds to ‘Uninhabitable Earth’ (23/7/2017) komt M. Mann wat neerbuigend over, en geeft als kritiek:

  • fout in 1 study dataset ; warming in line with climate models (zie hierboven PB “detail”)
  • carbon cycle feedbacks methane “bomb” (zie hierboven PB: methaan is wel degelijk een tijdbom)

M. Mann steunt vooral op het gezagsargument van een panel van 14 scientists die het artikel een rating “low” gaven. Maar dat is nauwelijks een wetenschappelijk statement! Wil je een dergelijk artikel onderuit halen, dan moet je de hoofdargumenten stuk voor stuk weerleggen met verwijzingen naar wetenschap.
M. Mann is duidelijk ontstemd vanwege de wat hij noemt “overdreven pessimistische toon” van het artikel. Hij verdenkt  uitdrukkelijk Guy McPherson van beïnvloeding van de auteur. Toegegeven, worst case scenarios moeten volgens M Mann bekeken worden (vgl brandverzekering), maar hoofdkritiek: worst case sc wordt hier gepresenteerd als waarschijnlijk scenario (zie hierboven PB).
M Mann blijft optimistisch (cf Akkoorden van Parijs), en

  • wijst op levelling off van de co2 uitstoot (wat niet klopt: wat afvlakt is de CO2 door energieproductie, maar CO2 van ontbossing en bosbranden gaat verder)
  • ontkent plotse stijging met 5°C in het verleden: dat was lokaal, niet planetair (klopt dit wel? zie wp)

Kortom, M Mann vindt blijkbaar elke confrontatie van een ongeruste bevolking met de regeringen politiek erg riskant, en verkiest dus een “alle neuzen achter Parijs” beweging. So noted.

Update: een jaar later is Wallace verbijsterd over het feit dat vrijwel geen enkele nieuwssite de hittegolf van 2018 in verband brengt met de klimaatverandering. Zie How Did the End of the World Become Old News? (NY Magazine 26/7/2018).

Update 2: in 2019 in boekvorm verschenen:

Kenia: geen koeien meer, kamelen!

“Wij hadden meer dan honderd stuks vee tot in 2005. Maar omdat het klimaat hier in de streek droger wordt, gaven de koeien geen melk meer. Vorig jaar stierven er zelfs twintig tot dertig koeien van ons, elk jaar,” zegt de 45-jarige Maalim, gekleed in een blauwe hijab. “En dus besloten we over te schakelen op kamelen, want die kunnen meer dan twee weken zonder water. Ze blijven ook melk geven, en al worden ze mager en zwak, ze sterven niet.”

In heel Kenia zijn er nu al 3 miljoen kamelen, 3x zoveel als 10 jaar geleden. Kamelenmelk is aan een opmars bezig. Goed nieuws op korte termijn voor de boeren, ongetwijfeld. Maar tegelijk tekent zich een gortdroge toekomst af. Er is namelijk nog meer droogte op komst. Mount Kenya voedde vroeger 16 gletsjers, nu nog 7, en tegen 2050… nul. Een hele streek hangt van de gletsjers af voor de watervoorziening. Tot zover de story bij Deutsche Welle, 24/4/2017.

[responsivevoice_button voice=”Dutch Female” responsivevoice_button buttontext=”Beluisteren”]

 

De Opstand van de Natuur

Als 2 graden kouder (de kleine ijstijd) de hele samenleving al op zijn kop zette, wat dan NU, waar 2 graden opwarming gegarandeerd overschreden wordt? Inspiratie uit een vlot geschreven boek, zegt de morgen:

Aan de hand van ‘verhalen over gewone mensen’ schetst de Duitser Philipp Blom (°1970) de gevolgen van de klimaatverandering die vanaf de 16de eeuw de samenleving op z’n kop zette. Zal zo’n scenario zich vandaag herhalen?

Wat gebeurt er met onze samenleving nu het klimaat verandert? Naïeve optimisten (‘De wetenschap zal wel een oplossing vinden’) staan lijnrecht tegenover onheilsprofeten (‘De mens wordt gestraft voor zijn domheid’). Afgaande op de politieke programma’s (‘Groei! Jobs!’) en het stemgedrag van de burgers ligt het merendeel van ons daar niet wakker van. De onverschilligheid roept een toepasselijk beeld op: dat van de kikker in het bad waarvan de watertemperatuur langzaam oploopt tot het punt waarop het beest niet meer bij machte is eruit te springen en vervolgens gekookt wordt.
(…)
Het laatste en kortste deel van het boek, de epiloog, is een aangekondigde klap in het gezicht van de lezer. Op minder dan dertig pagina’s schetst de auteur de analogie met onze tijd, wat op zich nauwelijks verrassend is – wie nu nog twijfelt aan de klimaatverandering, is ofwel een idioot ofwel een lobbyist voor bepaalde belangengroepen. De klap komt er wanneer hij aantoont dat de oplossing die ons gered heeft bij de vorige verandering, vandaag de dag onze ondergang betekent.

 

Gortdroge studie: voedselproductie bedreigd

Vulnerabilities to agricultural production shocks: An extreme, plausible scenario for assessment of risk for the insurance sector.

In deze wetenschappelijke studie uit 2016, bestemd voor de verzekeringssector, wijzen de auteurs op de kwetsbaarheid van de landbouwproductie in de wereld, wanneer klimaatfactoren ingrijpend en onderling gecombineerd zouden toeslaan in de landbouw (in deze studie een “plausibel” scenario genoemd) . Dit kan ontaarden in een wereldwijde humanitaire, sociale en economische crisis.

Een korte, menselijke vertaling van de  conclusies:

Het ziet ernaar uit dat we ons beter voorbereiden op steeds ernstiger landbouwrisico’s. Deze worden in de toekomst mogelijk nog versterkt door de complexiteit van de voedselsystemen: die zijn zeer efficiënt, maar daardoor ook kwetsbaar, en intens met elkaar verbonden. Bij die voorbereiding zullen de wetenschap, het bedrijfsleven, maatschappelijke organisaties, nationale en mondiale overheden moeten samenwerken.

Het door ons uitgewerkt scenario suggereert dat aanzienlijke productieschokken die meerdere landbouwgewassen tegelijk treffen, plausibel zijn, en een grote maatschappelijke invloed kunnen hebben. Het scenario heeft de bedoeling de industrie en de academische wereld ertoe aan te zetten om de huidige kennis en het beheer van de agrarische klimaatrisico’s te evalueren, en risicobeperking te stimuleren.

De verzekeringssector moet het concept “agrarische klimaatrisico’s” verruimen van eenvoudige gewasverzekering naar meer systemische, en onderling verwante risico’s en onzekerheden. Een betere inschatting van de kwetsbaarheden is van essentieel belang voor tijdige en accurate reacties op voedselsysteemschokken, en voor het voeren van een preventief beleid.

De landbouw – en dus de mensheid – staat voor extreme uitdagingen in de komende jaren tot decennia. De wetenschap, het beleid en de landbouwsector moeten zich samen inspannen om landbouwklimaatrisico’s beter te kunnen inschatten en beheren. De risico’s hebben immers ingrijpende humanitaire, economische en ecologische gevolgen.

Lees het hele rapport op http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S2212096316300080

Update 22/2/2017: FAO ziet in deze studie afdoende voedselproductie enkel mogelijk mits grondige hervormingen (en zie jij die komen?)

Update 10/6/2017: en nog een studie (Reuters, 9/6/2017)