Tagarchief: extreem weer

IPCC SR15 rapport: misleidend en lachwekkend

Voor wie het klimaat volgt, bracht het IPCC rapport SR15 weinig nieuws: het is hoog tijd, hoor je! We hebben nog maar enkele jaartjes! Nu moeten we echt eens gaan beginnen! Doet een beetje denken aan dure eden van alcoholisten. De reacties variëren van TAM over REALISTISCH tot CYNISCH:


Arctic News: IPCC SR15 uitgekleed

SR15 zegt: een ijsvrije Noordelijke IJszee zal om de 100 jaar (sic!) voorkomen als we 1,5°C hoger gaan, en om de 10 jaar bij 2°C. Als je weet dat het cargoschip de Venta Maersk in september over de Noordpool voer (zie blogbericht), en dat klimatologen een van de volgende jaren al een ijsvrije ijszee verwachten (wat van dan af elke zomer zal gebeuren), dan is dit rapport gewoon lachwekkend, aldus Peter Wadhams in een gesprek met Arctic News (youtube).Hij ziet overigens geen bekende arctische klimatologen op de auteurslijst van SR15.

“Het IPCC blijft de verslaving voeden”, is de cynische conclusie van Arctic News, dat het rapport zonder pardon fileert. Een korte samenvatting van de lange opsomming, die kennelijk in haast is opgemaakt en dus niet 100% “af” is:

  • sjoemelen met de baseline: Parijs gaat uit van “pre-industrieel” (dat is dus ongeveer1750), IPCC “schuift” deze hier op tot 1850-1900 (toen de industriële revolutie al goed op gang was gekomen PLUS een relatief warme periode was)
  • valse berekeningen: IPCC schat huidige opwarming 1°C en rekent dan 0.2°C opwarming per decennium, zodat je “tussen 2030 en 2050” die 1,5°C zou bereiken. Maar (1) we zitten nu al boven 1°C en de opwarming gaat niet met 0.2°C LINEAIR naar boven, maar VERSNELT.
  • IPCC negeert pieken, en schermt telkens met “gemiddelden”. Maar het zijn pieken van extreem weer die dodelijk zijn. En aan de polen zie je pas echte temperatuurpieken.
  • cherry picking van baseline-periodes: volgens NASA zaten we in 2016/2017 al aan 1,22°C boven een 30-jarig gemiddelde van rond 1900. Wat doet IPCC? Men kiest 1850-1900, een relatief warme periode, zeker warmer dan 1750 maar ook warmer dan rond 1900. Zo lijkt de hedendaagse periode minder extreem.
  • datasets mengelen om extremen uit te vlakken: het IPCC “mengde” gegevens van de UK Met Office voor de warmere periode 1880-1900 met andere.
  • geen gebruik maken van nieuwe technieken om temperaturen te schatten waar metingen ontbreken. Speciaal in de poolgebieden ontbreken vaak gegevens, en precies daar zie je extremen. Als je dan besluit gegevens voor niet-beschikbare sectoren “dan maar te negeren”, hoe wetenschappelijk ben je dan bezig?
  • 2016 eruit gooien: een extreem warm jaar. Als je dan je curves doet stoppen in 2015, is dat mooi meegenomen.
  • klimaatgevaren niet ingeschat: het IPCC weet allicht, maar benadrukt nergens dat de CO2-uitstoot van NU pas over 10 jaar of later te voorschijn komt. Die dreiging kan tegen dan zwaardere gevolgen hebben (tipping points, straalstromen, extreme stormen, enz.). Er is ook nergens sprake van waterdamp, een krachtig broeikasgas
  • koolstofbudget? Het IPCC doet alsof dat er nog steeds is, terwijl dat budget al lang op is. We hebben een knoert van een KOOLSTOFSCHULD, geen BUDGET.
  • vervuiling bestendigd: het IPCC veronderstelt dat we nog een hele tijd fossiel blijven gaan, en verwijst naar koofstofcaptatie zoals BECCS. Maar de toepassing van die procedes op massale, planetaire schaal, is op zijn best hypothetisch enmogelijk ronduit schadelijk.
  • geen enkele verwijzing naar de wellicht enige effectieve maatregel, en dat is een vorm van CO2-belasting, waarvan de opbrengst in klimaat wordt geïnvesteerd.

Lees het hele artikel bij Arctic News (13/10/2018)


Peter Wadhams: het IPCC-rapport is lachwekkend, waar het over het Noordpoolijs gaat (youtube).


Michael Mann is voorzichtiger over het rapport, maar noemt IPCC toch “veel te conservatief” (youtube)

Beachfront na orkaan Florence? Opgeven!

Na de orkaan Florence pleit auteur Orrin Pilkey ronduit voor het definitief verlaten van kwetsbare kuststreken.

In dit boek Retreat from a rising sea (ISBN 9780231168458) zette Pilkey dat al uiteen in 2017:
Feit: de zeespiegel stijgt. Over enkele decennia zullen honderden miljoenen mensen die langs kusten leven, zich moeten terugtrekken naar hoger en veiliger terrein. Bovendien leidt de zeespiegelstijging tot zwaardere stormen, die gebieden verder landinwaarts gaan overstromen. Daarbij wordt kritieke infrastructuur zoals waterzuivering en energievoorzieningen verwoest, en ontstaat enorme, onomkeerbare vervuiling vanwege plaatsen en bedrijven met giftig afval. Dit boek legt uit wat die stijgende oceanen zullen doen met kuststeden, en pleit voor drastische maatregelen die we nu moeten nemen om kwetsbare bevolkingsgroepen te verplaatsen.

Als we bij deze beelden van Florence de financiële consequenties overwegen, wat dan met een overstroming in België/Nederland? “Definitief verlaten” zal bij ons allicht geen optie zijn, maar wat dan wel in een situatie zoals Als de dijken breken (vrt – youtube)? Dijken blijven verhogen of duinen opspuiten? Een dure en niet-duurzame optie.

Klimaatkaart EU-parlement: een lachertje!

Op basis van een rapport van het Europees Milieuagentschap liet het Europees Parlement een kaartje (infographic) opmaken met de gevolgen die de klimaatverandering waarschijnlijk meebrengt voor de diverse (zeven) regio’s van Europa:

  • Boreaal (Zweden, Finland, Baltische staten)
  • Arctic (Ijsland)
  • Bergstreken
  • Mediterrane streken
  • Atlantische zone
  • Continentaal Europa
  • Kustgebieden

Het zijn su-per-bra-ve klimaatvoorspellingen geworden. Meer dan een beetje ongemak hoeven we niet te vrezen, en dan nog: zo wordt voor de Europese kustgebieden met geen woord gerept over het risico op (super-)stormen of  overstromingen! Stijging van de zeespiegel wordt wel vermeld door het Milieuagentschap, maar in de infographic van het Parlement hoeven we daar niet meer voor te vrezen! Voor de Atlantische zone worden wel meer realistische prognoses gegeven. En de Mediterrane gebieden, die zijn dan weer de klos.

België
is op de kaart verdeeld in twee zones
Noordwest (“linksboven”) van de lijn Charleroi-Mol = Atlantische zone

  • meer en heviger regenbuien
  • hogere rivierstanden, met risico van overstroming
  • hoger risico op stormschade in winter
  • meer slecht weer
  • maar joepie: minder verwarmingskosten!
Zuidoost (“rechtsonder”) van de lijn Charleroi-Mol = continentaal Europa

  • meer extreem weer
  • drogere zomers
  • hoger risico op rivieroverstromingen en bosbranden
  • hogere kosten voor koeling

 

Mainstream politiek blog: klimaatverandering 2018 evident

Je verwacht het niet van een invloedrijk politiek blog zoals Politico: meestal gaat dat over blunders van EU-commissarissen, of wie de volgende voorzitter van een EU-instelling wordt. Nu ruimt Politico plaats in voor Stefan Rahmstorf, een gerenommeerde Berlijnse prof fysica.


Rahmstorf zet de extreme zomer 2018 in Europa (en elders) in het bredere kader, met links naar wetenschappelijke rapporten:

  1. de straalstroom vertraagt en verzwakt, en blijft zo veel langer (praktisch) onbeweeglijk: lig je dan in een “warme buik” (hete lucht vanuit Afrika) dan krijg je een hete droogte, niet van enkele dagen maar van weken
  2. de golfstroom vertraagt: paradoxaal genoeg gaat het opwarmen van de Noordpool gepaard met het afkoelen van de Noord-Atlantische Oceaan, hetgeen opnieuw de straalstroom beïnvloedt


Wat is er met de straalstroom gebeurd? (4 min.)

Joris Luyendijk: hopen op een ramp?

Hopen op een ramp: in een opiniestuk in De Standaard pleit Joris Luyendijk, bekend van zijn lucide verslagen uit de Londense city, zonder omwegen voor een ecologische ramp. Niet om vrolijk van te worden. Maar Luyendijk ziet een ramp als een laatste redmiddel om de goegemeente wakker te schudden:

Luyendijk wijt de hele malaise, lethargie, inertie, besluiteloosheid (you name it) rond klimaatbeleid aan de overdaad aan keuzevrijheid van “de mensen”. Voor sommigen klinkt dat als een wat gratuïte, intellectuele spielerei, alsof er geen machtige anti-klimaatlobby’s bestaan die alles tegenhouden (denk maar aan de Koch brothers). Beetje politieke anlyse leert dat men in 2008 op enkele weken tijd honderden miljarden vond om de banken te redden, dus als de nood aan de man is…

‘Hoe meer keuzevrijheid, hoe beter’: dat is de ideologie van deze tijd. Maar die vrijheid berokkent enorme schade, denk maar aan de klimaatverandering. Voor een ommekeer is een schokkende gebeurtenis nodig.

Maar goed, toch blijft Luyendijks ultieme remedie nazinderen: leve de ramp dus, want anders worden we (of ze?) nooit wakker. En hij besluit:

Het ‘beste’ scenario in de huidige omstandigheden lijkt me dus dat zich op ecologisch vlak een ramp voordoet die groot genoeg is om de mensheid wakker te schudden, maar niet groot genoeg om ons uit te roeien.

Maar misschien wordt Luyendijks wens wel vervuld met een man made disaster, zoals een Grote Oorlog of een Grote Crash?

Lees Joris Luyendijk in De Standaard 20/7/2018


Overstromingen, Wageningen 2018.

Een “oorlogsplan” voor het klimaat? Eind 2022 is het te laat!

James G. Anderson is niet de eerste de beste. Hij doceert klimaatchemie aan Harvard, en ontving in 2016 de Benton Medal voor zijn bijdrage tot het Montreal-protocol dat het gat in de ozonlaag moest tegengaan.

“De CO2-uitstoot duwt het klimaat in ijltempo terug naar een toestand die het laatst is gezien in het Eoceen” (33 miljoen jaar geleden, toen er geen ijs op de polen was). En over het Eoceen hebben we uitstekende informatie: paleoklimatologische metingen die miljoenen jaren teruggaan. Toen was er haast geen temperatuurverschil tussen evenaar en polen.

De oceanen waren bijna 10°C warmer over praktisch de hele diepte,en de hoeveelheid waterdamp in de atmosfeer moet extreem gewelddadige stormen hebben veroorzaakt. Waterdamp neemt namelijk exponentieel toe met een hogere watertemperatuur, en dat is de brandstof van hevige, frequente stormen.

Het is een misvatting dat we het klimaat kunnen herstellen door de CO2-uitstoot te verminderen, zegt Anderson. Herstellen van het klimaat is zo goed als uitgesloten, tenzij we een oorlogsinspanning leveren (zoals in 1940-1945) om CO2-uitstoot te onderdrukken, CO2 uit de atmosfeer te halen en het zonlicht te reflecteren van de polen.

En dat moet binnen de 5 jaar gebeuren.

De kans dat er na 2022 enig ijs overblijft aan de Noordpool, is in feite NUL, nu het permanente ijs in de laatste 35 jaar al 75 à 80% is verdwenen. “Kunnen we 75 à 80% van het permanente ijs verliezen en het klimaat redden? Het antwoord is NEE.”

En dat is voor een deel te wijten aan wat wetenschappers feedbacks noemen, de manier waarop de Aarde reageert op de opwarming. Een van die feedbacks is het ontsnappen van methaan dat nu in de permafrost onder de zee ligt opgeslagen, en dat de opwarming nog zal verergeren. Een
andere feedback is de nakende instorting van de ijskap over Groenland, wat de zeespiegel met 7 meter zal doen stijgen.

“Mensen zijn nog niet in het reine met het onomkeerbare van deze zeespiegelstijging”, aldus Anderson bij het tonen van een kaart die aantoont dat de nieuwe 10 miljard dollar Allston-campus van Harvard al na een stijging van 3 meter onder water komt te liggen. Hij toonde ook kaarten van gedeeltelijk verzonken Manhattan, en Florida zonder zijn
zuidelijke landtip.

“Het bezorgt je slapeloze nachten, als je beseft hoe onomkeerbaar dit is, de cijfers tot je laat doordringen en denkt aan de ethische aspecten van het probleem.

Ethische kwestie

Anderson gaf hierover een lezing in Chicago op 11/1/2018. Hij drong er bij de natuurwetenschappers op aan hun verantwoordelijkheid te nemen om de milieucatastrofe af te wenden, net zoals de bio-medische wetenschappen zich vroeger op het kankervraagstuk hebben geworpen. Voor de universiteiten betekent dat: natuurwetenschappen in verband brengen met wereldproblemen zoals klimaatverandering, ethisch beleid, overheidsingrijpen enzoverder.

Hij wees met de vinger naar universiteitsbesturen die blijven investeren in fossiele brandstoffen, naar journalisten die het nalaten om valse voorstellingen van politici te fact-checken, en naar CEO’s van fossiele brandstoffenmaatschappijen die maar blijven uitstoten en zo de zaak verergeren, en vooral dan de CEO’s die het publiek misleid hebben. “Ik snap niet hoe die mensen aan tafel kunnen gaan zitten met hun kinderen. Het zijn toch geen dommeriken”?

Lees het verslag van Jeff McMahon bij Forbes (Prof. Anderson’s Harvard-pagina).

Anderson… prediker in de woestijn? …

zie ook “World has three years left to stop dangerous climate change, warn experts” (The Guardian, 28 juni 2017)