Tagarchief: actie

Adapt Now: zet je schrap, want uitstootreductie geven we op

Een nieuwe dag, en een nieuw rapport. In de aanloop naar de VN-klimaattop in New-York, pleit het VN-bureau voor aanpassing, aanpassing, aanpassing aan de komende klimaatcrisis. The Guardian vat het rapport heel serieus als volgt samen:

De wereld is “ernstig onvoorbereid” op de onvermijdelijke gevolgen van de klimaatcrisis. Deze laksheid zal leiden tot armoede, watertekorten en stijgende migratiestromen, met een “onvermijdelijke dodentol”. Miljarden dollars aan investering zijn nodig om “klimaatapartheid” te voorkomen, waarbij de rijken aan de effecten ontsnappen en de armen het gelag betalen. Maar deze investering zal veel kleiner uitvallen dan de uiteindelijke kosten van niets doen.

De studie zegt verder dat het grootste obstakel niet geld is, maar een gebrek aan “politiek leiderschap dat mensen uit hun collectieve slaap wakker schudt”. Er is een “revolutie” nodig in de manier waarop de gevaren van wereldwijde opwarming worden begrepen en gepland en oplossingen worden gefinancierd.

Concreet pleit het rapport voor onder meer voor het installeren van “early warning” systemen, voor het ontwikkelen van droogteresistente ewassen en het herstellen van mangrovemoerassen om kustlijnen te beschermen, en voor wit schilderen van daken om de temperatuur in de steden te verlagen.

Het rapport is ondertekend door een rist klinkende namen zoals Ban-Ki Moon (ex-VN), Kristalina Georgieva (IMF) en Bill Gates (ex-Microsoft). Maar het belangrijkste is wat er niet in staat: het rapport is 99,9% adaptatie (=aanpassen), 0,1% mitigatie (bv. CO2-reductie). Uitstootreductie en verzachting van onze voetafdruk moet het stellen met twee korte banale zinnetjes, als lippendienst, ergens gauw-gauw in de inleiding (p.2):

  • Global actions to slow climate change are promising but insufficient
  • Adaptation is not an alternative to a redoubled effort to stop climate change, but an essential complement to it.

Bronnen

Naschrift/correctie

In een erg genuanceerde verdediging van Jonathan Franzen ziet Jem Bendell toch de zin in van de attitude “dit is onvermijdelijk, je kan beter op kleine schaal goed doen”. Dus ook adaptatie is zinvol, want wie weet is het voor mitigatie sowieso te laat…

Lent vs. Bendell

logo: 2 mensen praten tegen elkaar Radicale structuurhervormingen of actief voorbereiden op sociale chaos? Dat is het fundamenteel discussiethema tussen klimaatbewuste activisten. Twee woordvoerders, twee kampen, twee klimaatbewegingen. Hun vertegenwoordigers, hier kort samengevat: Jeremy Lent versus Jem Bendell.

Sorry voor de saaie layout (of lees deze pagina meteen in pdf: Jeremy Lent versus Jem Bendell.(april 2019)

Jeremy Lent: hoog tijd voor radicaal
klimaatbeleid, of het loopt fout!

Jem Bendell: Het loopt sowieso fout, beter
voorbereiden op ‘Day After’!

Jeremy Lent, What Will You Say to Your Grandchildren?
9/4/2019

Jem Bendell, Responding to Green Positivity Critiques of Deep
Adaptation
10/4/2019 (eerder: Deep Adaptation: A Map for Navigating Climate Tragedy 27/7/2018, samenvatting 19/3/2019: The Love in Deep Adaptation)

Gesteund door: Georges Monbiot, Nic Balthazar, Greta Tthunberg,

Groepen: Extinction Rebellion, Klimaatspijbelaars,

Gesteund door: Guy McPherson,

Groepen: Dark
Mountain Project
, maar cynisch genoeg ook deze
vette ratten
.

No one is coming to save us. Mass civil disobedience is essential to force a political response.

We leven in een tijd met wellicht drastische
en dramatische veranderingen. Vergelijk het met 1940, toen het
VK al zijn moed bijeenraapte om zich te verdedigen tegen
Nazi-Duitsland.

Regeringen blijven om de hete brij heen
draaien. De afspraken binnen het Akkoord van Parijs zullen
leiden tot 3°C opwarming, een bedreiging voor onze samenleving.
En zelfs die afspraken komen ze niet na. De prognoses van het
IPCC zijn veel te conservatief.

Game
over? Defaitisme

Mensen worden erg onrustig. Vreemd: enerzijds
de mainstream media die de nakende catastrofe ontkennen,
anderzijds meer en meer mensen vinden het al ‘te laat’ om de
beschaving te redden. Met boeken zoals ‘Onbewoonbare Aarde’ van David
Wallace-Wells denken ze ‘game over.’. Dan wint het concept “
Deep
Adaptation
” (Jem Bendell) veld: sociale chaos zou
onvermijdelijk zijn, we kunnen ons beter voorbereiden op
“onlusten, wetteloosheid en het einde van een normaal leven.”

Deep Adaptation analyseert correct, maar
concludeert fout en gevaarlijk. Oproepen tot “voorbereiden op de
chaos” in plaats van te focussen op structurele economische en
politieke verandering kan een self-fulfilling prophecy worden.
Je mag de aandacht niet afleiden van broodnodige sociale actie.

Klimaatchaos is slechts een symptoom van een
veel bredere ecologische crisis: regenwouden,
plasticafval,
extinctie van
diersoorten
, van
insecten
.

Geleidelijke ingrepen zullen niet volstaan.
Een CO2-taks, massaal desinvesteren in fossiele energie en
investeren in zon en wind, zelfs een Green New Deal… het is ruim
onvoldoende. Emissies nemen
nog toe
, de
oliesector boomt
, luchtvaart, vleesconsumptie groeien, de
wereldeconomie zou verdrievoudigen
tegen 2060
. Deze obsessie met groei, dit gigantisch
piramidespel
waarover men niet spreekt omdat de
multinationals niet alleen de media in handen hebben, maar ook
de meeste regeringen.

Het is Goed te begrijpen dat Deep Adaptation
dan de handdoek in de ring gooit, en zich voorbereidt op sociale
chaos.

Het is fout te zeggen dat het definitief “te
laat” is, en chaos “onvermijdelijk”. Misschien te laat voor de monarchvlinder,
of voor de meeste
koraalriffen.
Te laat voor de – nu al talrijke – klimaatvluchtelingen, die
nergens welkom zijn. Treuren om dit verlies is verantwoord en
noodzakelijk. Maar tegelijk moeten we actie voeren, niet
toegeven aan een vals geloof in het onvermijdelijke.

Defaitisme roept bij mij een sterke afkeer op
– ik ben immers opgegroeid in het naoorlogs Engeland. In de
donkerste dagen van mei 1940 zag het er beroerd uit voor de
Britten. Een compromis sluiten met Hitler leek “onvermijdelijk”,
en werd bijna bezegeld door
de regering
. Toen dat bekend raakte, liep er een koude
rilling over mijn rug, want ik was Joods. Nadien werd me
duidelijk dat ik wellicht mijn leven dankte aan die enkele
moedige leiders die toen ingingen tegen de wanhoop, en een
ogenschijnlijk hopeloos gevecht aangingen.

Geschiedenis: niet-lineair

Een les uit het verleden die telkens
terugkomt, is dat de geschiedenis zelden in een rechte lijn
evolueert, maar eerder in onverwachte bochten, die pas achteraf
zinvol worden. Tarana Burke gebruikte jarenlang de
term “me too”
die pas veel later Harvey Weinstein vloerde
en een hele beweging op gang bracht. De volgende beurscrash?
Onvoorspelbaar, net als de beschavingscrisis.

Een tweede les uit niet-lineaire
transformaties zoals vrouwenstemrecht of homohuwelijk, is dat
die niet “uit zichzelf” gebeuren, maar uit de verbeten strijd
van een groep vastbesloten burgers die ondanks alles doorzetten,
in een complexe maatschappij waar we uiteindelijk allemaal deel
van uitmaken, of je dat nu wil of niet. En complexe systemen die
instabiel worden, zijn veel vatbaarder
voor verandering
. Kortom, wat we nu nodig hebben is Deep
Transformation, niet Deep Adaptation.

De benarde situatie waar we in verkeren
schreeuwt het uit, voor ieder die het wil horen: willen we een
minimaal leefbare planeet tegen de 2
e
helft van deze eeuw, dan moeten we het fundament van onze
beschaving ombouwen, van één die is gebaseerd op rijkdom naar
één die gebaseerd is op leven, vaak
omschreven als een
Ecologische
Beschaving.
We moeten naar een wereldorde waarin de macht wordt teruggegeven
aan het volk; waarin de excessen van multinationals en
overheidscorruptie worden ingedijkt; waar de waanzin van
oneindige economische groei wordt ingeruild voor een
rechtvaardige transitie naar een stabiele en rechtvaardige
economie waarin mens en natuur kunnen gedijen.

Hoop

Lijkt je dat onwaarschijnlijk? Dat vind ik
ook, maar ‘waarschijnlijk’ en ‘onvermijdelijk’ liggen wel ver
uit elkaar. Rebecca Solnit schrijft in Hope in the Dark dat hoop geen prognose
is. Zowel optimisme als pessimisme kan een reden zijn om op te
geven, maar hoop gaat niet over het afwegen van kansen. Hoop is
een actieve geestestoestand, het inzicht dat verandering
niet-lineair is, onvoorspelbaar, en volgt uit bewust engagement.

Bendell verwerpt deze “hoop”, en maakt in
zijn blog
een vergelijking met een terminale
kankerpatiënt. Waarom zou zo iemand zijn laatste dagen
doorbrengen “in ontkenning, angst en valse hoop, in plaats van
het onvermijdelijke te aanvaarden en te genieten van de tijd die
rest.” Maar die vergelijking gaat niet op. Van terminale kanker
kennen we de afloop, uit vele gelijkaardige gevallen. De
situatie van onze beschaving is compleet anders, we hebben geen
voorgaande. Als een dokter uw moeder zou zeggen “Deze kanker is
uniek, we kunnen een behandeling toepassen, maar we zijn niet
zeker dat het werkt”, zou u dan zeggen “laat maar zitten”? Ik
geef niet zo gemakkelijk op voor Moeder Aarde.

Eigenlijk is de instorting nu
al een feit
op vele plaatsen, en de meest kwetsbaren zijn
de eerste slachtoffers: de miljoenen die
alles verloren in de cycloon Idai
, of in de nog altijd
niet heropgebouwde gemeenschappen in
Puerto Rico
. Of denk aan de tweeduizend jaar oude
baobab-bomen die
massaal afsterven
, de wereldwijde ecocide. We moeten alles
doen wat we kunnen, in plaats van op te geven.

Er is nogal wat discussie over het helse
verschil tussen 1.5° en 2.0° in klimaatopwarming, en nog meer
tussen 2.5° and 3.0°. Zolang mensen risico lopen, en zolang
diersoorten vechten voor overleving, is het nog niet te laat om
nog meer rampen te voorkomen.

Klimaatspijbelaars

De jonge generatie voelt dit intuïtief aan:
Greta Thunberg zei in
Polen voor de VN
“je bent nooit te klein om het verschil
te maken… bedenk dan wat we allemaal samen aankunnen, als we
echt zouden willen.” Thunberg suggereerde ook dat haar
kleinkinderen in 2078 zouden vragen “waarom jullie niets
ondernamen toen het nog kon.” Dat is de morele kwestie waar we
allemaal voor staan, nu. Ja, we kunnen nog iets doen. Voorjaar
2019 inspireerde Thunberg meer
dan een miljoen scholieren
die gingen spijbelen voor het
klimaat.

Gelukkig is Bendell afgestapt van sommige
argumenten van Deep Adaptation: hij steunde Extinction
Rebellion
(XR) in een 2018 campagne van burgerlijke
ongehoorzaamheid
.

Tactiek

Uit onderzoek
is gebleken
dat zodra 3.5% van de bevolking zich serieus
engageert in een geweldloze politieke massabeweging, zij altijd
succes hebben. Dat zou betekenen 11.5 miljoen Amerikanen op
straat, of 26 miljoen Europeanen. Daar zijn we lang niet aan
toe, maar is het echt onmogelijk?

Ik ga niet wedden tegen de
mogelijkheden van de mensheid om zichzelf om te vormen

of het
regeneratievermogen van de natuur
.

Kleinkinderen

XR plant een wereldwijde
week van directe
actie
vanaf 15 april 2019. Het is een eerste stap naar een
gecoördineerd internationaal burgerverzet tegen een systeem dat
onze hoop voor de toekomst verwoest. Mogelijk wordt dat het
begin van een van die historische U-turns. Ben je bereid je
kleinkinderen in de ogen te kijken? Ik ook. Tot dan.

De klimaatcrisis is (a) totaal en algemeen, het is geen specifieke “vijand” en (b) staat in tegenstelling tot een oorlog niet onder menselijke controle.

Akkoord. IPCC werkt met consensus, vandaar. Het
klimaatsysteem van de Aarde komt nu zelf in beweging. Feedbacks.

Daar schuilt precies de denkfout: gaan we onze analyse van de realiteit verdringen uit vrees voor het effect ervan op het grote publiek? Misschien moeten we wat specifieker zijn: met “chaos” (collapse, instorting) bedoelen we “het wanordelijke einde van onze huidige manier van levensonderhoud, onderdak, veiligheid, welzijn, identiteit en waarden”.

Maar ter zake: het klopt niet dat Deep Adaptation sociale actie verlamt, integendeel, zo blijkt uit studies in eco-psychologie. Mijn studenten werden juist radicaler, en in Frankrijk ontstond uit dit besef een beweging die ijvert voor meer voedselzekerheid en veerkracht. In een
 artikel voor Extinction
Rebellion
wijs ik trouwens op veranderingen die nodig zijn
voor zowel radicale CO2-reducties als Deep Adaptation.

Inderdaad, maar klimaatchaos is niet zomaar een symptoom, het wordt de doodgraver van onze voedselproductie.

Helemaal akkoord, behalve de conclusie “handdoek in de ring gooien”. De eerste reactie van wanhoop kan nadien een sterke transformerende kracht worden, heb ik vastgesteld bij Deep
Adaptation, waar een hele waaier aan reacties te zien is. Er zal trouwens niet veel politieke wil en
actiebereidheid overblijven als we ons niet voorbereiden. Als de
elektriciteit uitvalt in de winter, zullen de mensen niet opnieuw
steenkool stoken?

Je hoeft het niet als “onvermijdelijk” te zien om Deep Adaptation te onderschrijven. Maar als je de komende chaos “waarschijnlijk” vindt in plaats van “onvermijdelijk”, hoop je stiekem toch dat het niet zal gebeuren. Misschien is een “wat als” discussie zinvol, waarbij je gevoelens van wanhoop hun transformerende werk laat doen.

Deep Adaptation is geen defaitisme, hooguit kan je het een “strategische terugtocht” noemen. Jeremy’s oproep om moed te tonen is hartverwarmend. En de vergelijking met de oorlog
wint populariteit bij activisten, maar is misplaatst. Naarmate de
maatschappij meer verstoord raakt door de gevolgen van snelle
klimaatverandering, raken mensen angstig, en vatbaar voor verhalen
over wie hier schuldig aan is, en hoe we vrijheden moeten opgeven
om onszelf te redden. Klimaatactivisten die roepen dat we “moeten doen wat nodig is”, en “realistische” discussies moeten voeren over wie wel en niet kan gered worden, doen me vrezen voor een nieuw soort fascisme. Ik blijf gekant tegen mensen die de illusie
voeden dat we klimaatverandering kunnen stoppen, als we maar de
juiste mensen aan de macht helpen, “op welke manier ook”.

Klimaatverandering is heel anders dan vorige sociale revoluties: grotendeels onzichtbaar, zonder duidelijke “vijand” of politiek motief (onze hele beschaving draait op fossiele energie). We staan nu voor een niet-lineaire klimaatverandering waarover we geen macht (meer) hebben. De
komende instorting kan er echter ook voor zorgen dat we de schade
beperken, meer mensen redden van de hongerdood, iets uitvinden om de dooi van de Noordpool tegen te gaan, of de meltdown te
vermijden van kerncentrales in falende staten. We kunnen leren
voor elkaar te zorgen in tijden van rampspoed. Ik hoop inderdaad
op een exponentiële transformatie in het menselijk bewustzijn,
wanneer we onze benarde situatie niet langer ontkennen, en onze
illusies van dominantie en vooruitgang opgeven.

Aan de oorsprong ligt ons waanidee dat we afgescheiden zijn van de natuur, en van elkaar. Daaruit ontwaken
is een bevrijding. Ons bevrijden van de politieke, monetaire en
economische systemen die onze waanideeën vormgeven, is ook een
prachtige doelstelling. Beide zijn belangrijk, of ze een materieel
resultaat opleveren of niet. Maar we hebben geen behoefte aan
sprookjes over een heilstaat op deze planeet. Zulke sprookjes
kunnen zelfs contraproductief werken door te suggereren dat we dit
enkel doen om het gewenste eindresultaat te bereiken. Laten we
toch niet vergeten dat vele vorige beschavingen zijn ingestort, en
dat vele hominiden intussen zijn uitgestorven. Wat is de
bestemming van de mensheid in het licht van de eeuwigheid, met een
Zon die ooit zal exploderen, op een planeet waar alle vorige
hominiden zijn uitgestorven? Een “bloeiende beschaving” is altijd
iets tijdelijks. Zodra we dat inzien, gaan we ons realiseren hoe
bewust en bevrijd we in het heden kunnen leven, ook in tijden van
tegenspoed.

Deep Adaptation heeft het liever over “radicale
hoop” die begint met het opgeven van alle niet echt geloofwaardige
verwachtingen, en streeft naar empathie en samenwerking in
verschrikkelijke tijden. Maar hoe dan ook is zelfs radicale hoop
ingegeven door onze angst voor een onbekende toekomst. Kunnen we
niet beter “zonder hoop” leven, in het heden?

Opgeven? Onze beschaving, de mensheid, Moeder
Aarde, dat zijn drie verschillende dingen. Onze beschaving heb ik
opgegeven, en daarmee hoop ik de mensheid en Moeder Aarde beter te
kunnen helpen. Jeremy wil deze beschaving niet opgeven; zelf vind
ik dat ook niet prettig, maar zoals de zaken er voor staan… We
hebben ook niet de luxe om te kunnen kiezen hoe we tegen de
realiteit aankijken, die is er gewoon.

Sommige plaatsen zijn inderdaad al herleid tot
rampgebieden. Vandaar dat meer en meer gepleit wordt (Wereldbank)
voor aanpassing (adaptatie). Deep Adaptation pleit allerminst
voor onverschilligheid bij menselijk leed, integendeel. Maar
helpen in het besef dat we ook zelf de dans niet zullen
ontspringen.

Akkoord. Laten we dus voorkomen dat de mensheid
vervalt in burgeroorlog en wereldoorlog, door ons dringend voor te
bereiden op wat komen gaat. Zonder dat maken we de zaken erger, en
zullen de emissies niet dalen. In oorlogen wordt heel wat fossiele
energie verspild.

Hier schetst Jeremy toch een karikatuur door Deep Adaptation gelijk te
stellen met inactie, en dat kan zelfs contraproductief werken.
Education International, de wereldorganisatie van lerarenbonden,
steunde de acties van scholieren, en pleitte voor een wijziging
van het curriculum om hen voor te bereiden op die wankele
toekomst. Maar het ziet ernaar uit dat de volwassenen op dat punt
eerder een obstakel vormen.

Ik steunde Extinction Rebellion: enkele
organisatoren in de Rebellion voelden zich gesterkt door mijn
blog. Zij zien de instorting als waarschijnlijk of onvermijdelijk.
Campagne voeren rond emissies wil nog niet zeggen dat je de
instorting denkt te kunnen vermijden.

 

Niet onmogelijk, maar het zal de klimaatchaos
niet stoppen. Het kan het effect verzachten, maar niet als we bang
zijn om de toekomst te onderkennen, want dan zijn we niet in staat
de juiste discussies te voeren of passende politieke initiatieven
te nemen.

Ik zou nergens op wedden.

Ik heb geen (klein)kinderen, en meer en meer
mensen maken die keuze. Een Westers kind is de zwaarste bijdrage
tot koolstofemissies die je kan maken. En welke toekomst hebben
ze? Misschien zullen die kleinkinderen hun ouders aankijken met de
vraag “waarom heb je me op de wereld gezet, toen je wist wat je
wist?” Misschien lijden ze wel honger wanneer ze dat zeggen. Als
je dit te dramatisch vindt, of provocerend, dan weiger je de
situatie waar we voorstaan onder ogen te zien.

En dat is mijn punt – mensen beoordelen deze
kwestie in de mate waarin ze het aankunnen, in de mate waarin ze
zich met hun eigen sterfelijkheid (kunnen) verzoenen. Vanuit een
onbewuste angst voor de dood zijn discussies en initiatieven niet
adequaat voor de situatie waarin we verkeren. Een pleidooi voor
hoop kan mensen zich een tijdlang beter laten voelen. Tot de
wanhoop toeslaat en ze zichzelf niet meer zijn. De reden waarom ik
beroepshalve uitnodig de komende sociale chaos te accepteren, is
om ertoe bij te dragen dat mensen hun talenten inzetten voor de
huidige situatie die zoveel mensen niet onder ogen durven zien.

Jeremy Lent schreef een helder en welgemeend
artikel over wat ik noem de “Green Positivity Critique”. Het is
een kritiek die impliceert dat we de werkelijkheid bekijken op de
manier dat wewaarop we die willen zien om onze actie te
rechtvaardigen. Om die onlogische gedachtengang te camoufleren,
beweren zij dat we de realiteit niet echt kunnen kennen, of
precies weten wat de toekomst inhoudt. Dat is fundamenteel
misleidend. Ons verlangen om emotionele pijn te vermijden, gaat
ons dan leiden in onze keuze van modellen en verhalen. In eerste
instantie kan een nakende sociale catastrofe een pijnlijker model
zijn dan een ordelijke transformatie. Daarom zal deze “Green
Positivity Critique” telkens weer opduiken, ook wanneer
voedselprijzen omhoogschieten en de onrust om zich heen grijpt. Ik
ga daarom de discussie stilaan afronden. Wil je meer weten, begin
dan hier.

De discussie (april 2019)

Bendell kreeg kritiek uit “radicaal-ecologische” hoek, van Jeremy Lent (What will you say to your
grandchildren?
9/4/2019). Lent schrijft: We staan voor de
klimaatchaos, en sommigen pleiten voor ‘Deep Adaptation’
(=werken
aan (maatschappelijke) overlevingsstrategieën, niet zozeer
“hervormingen”).  Maar wat we echt nodig hebben, is ‘Deep
Transformation’
(=diepgaande hervormingen). Op zijn blog (Responding to Green Positivity
Critiques of Deep Adaptation
10/4/2019) reageert Bendell uitgebreid
op deze kritiek. Hierboven een samenvatting.

Deze pagina hier in pdf: Jeremy Lent versus Jem
Bendell
.(april 2019)

Na de spijbelaars: de bezetters?

Extinction Rebellion (XR) blokkeerde deze week drukke punten in Londen (nrc.nl 17/4/2019), als protest van burgerlijke ongehoorzaamheid tegen het uitblijven van klimaatbeleid. Niet de eerste actie van deze Britse groep die internationaal wil doorbreken. Extinction Rebellion (XR) wil een grootschalige verstoring veroorzaken, de klok rond, totdat de regering handelend optreedt in de klimaatnoodtoestand.

 

Een soort “klimaatspijbelen voor volwassenen?

De eis is simpelweg Deep Transformation van onze samenleving en economie (over enkele dagen een samenvatting van Deep Adaptation, de beweging die ervan uitgaat dat onze beschaving ten dode is opgeschreven, en we ons beter voorbereiden op de Day After).

Onze leiders hebben gefaald. Dit verwrongen systeem maakt ons dood. Het heeft ons op de weg naar uitsterven geleid.

Op RT-America besteedde Chris Hedges twee afleveringen van zijn programma ‘On Contact’ aan een interview met Roger Hallam, medeoprichter van Extinction Rebellion: hier deel1 en hier deel2 (2 x 28′, een sterk verhaal, in een saaie verpakking).

Zie verder:

Blij met de klimaatmarsen? Niet echt…

We willen geen pretbederver zijn, nu tienduizenden jongeren de straat opgaan voor het klimaat. Maar deze klimaatblogger zet grote vraagtekens. Ik was erbij, zondag 27 januari 2019 en ook de – door politici uitgelachen – mars van 2 december 2018 (toen ze de dag nadien tegen klimaatbeleid stemden). Op 27/1 had ik een bordje mee

“Climate = kaputt
Paris = joke
I prepare for collapse”

…maar dat heb ik niet lang opgehouden: met zo’n slogan was ik een ongewenste “alien” in een betoging van “yes we can” mensen.

En daarin schuilt het grote gevaar: een enthousiaste menigte die er heilig van overtuigd is dat we het klimaat kunnen redden door simpelweg het beleidvan onze regeringen te doen ombuigen.

  • er zou eigenlijk maar 1 enkele slogan mogen gelden: “CO2, weg ermee” de CO2 uitstoot koste wat kost drastisch naar beneden halen, ook ten koste van onze welvaart en werkgelegenheid (daar kunnen we nadien aan werken); dat zou onder meer inhouden het stilleggen van een groot deel van onze bijenkorfmobiliteit, enkel nog investeren in isolatie en beperken van uitstoot
  • alle “uitwegen” richting “Green New Deal” zijn valstrikken, die op korte termijn nog meer CO2-uitstoot gaan veroorzaken (inderdaad, de Tesla’s gaan ons niet redden)
  • onze staats- en regeringsvormen zijn structureel niet in staat tot een drastisch anti-CO2-beleid: luister maar naar politici overhet “combineren” van groen beleid met welvaart en jobs

This civilisation is finished

Rupert Read(1) doorloopt in zijn speech This civilasation is finished (youtube 9/11/2018) drie scenario’s:

  1. Groene hervormingen, op basis van Akkoord van Parijs?
    • vcrtrekken van het Akkoord van Parijs, hoop was: opwarming beperken tot 1.5°C
    • VS hebben het Akkoord verlaten = mokerslag
    • zelfs als iedereen zich aan het Akkoord houdt (quod non) zitten we aan 2.7 tot 3.4°C opwarming
    • praktisch geen enkel land houdt zich in de praktijk aan het Akkoord, meeste nationale plannen voorzien verdere economishce groei etc.
    • wetenschappelijke basis van Akkoord (IPCC) onderschat het probleem (vanwege nood aan consensus): albedo, methaan, feedbacks
    • Akkoord steunt op onrealistische geo-engineering
    • Conclusie: Akkoord= dood (“Paris is toast”), opwarming wordt veel erger
    • Alleen een totale, radicale ommekeer van hele economie/beschaving zou redding kunnen brengen
      maar is dat realistisch? Binnen d ehuidige structuren: neen
  2. Realistischer = deze beschaving stort in, en we werken aan een “opvolger”
    • wakker worden; laat emoties van droefheid, angst, woede, wanhoop e d toe (> ecopsychologie)
    • praat erover
    • nadenken over mogelijkheden bij gedeeltelijke instorting
    • “reddingsboten ontwerpen” (financieel, voedsel) (vb Transition towns, zaadbanken), deep adaptation
    • onrealistisch: geo-engineering (dampkringspiegels, oceaan-ijzer,…)
    • klimaatactie om effecten nog wat te verzachten
    • rebelleer! (Extinction Rebellion)
    • stop
  3. Of nog erger: totale instorting, human extinction

 

The climate strike is a source for hope – but new research shows it might be too late

The end of the world is no longer a fanciful hypothesis. It is the most plausible scenario.

In een artikel in The Independent maakt Richard Seymour de balans op:

Het VN-klimaatteam bevestigde op 13 maart 2019:

  • zelfs als het Akkoord van Parijs wordt nageleefd (quod non) zullen de wintertemperaturen aan de Noordpool tegen 2050 met 3-5°C stijgen (t.o.v. 1986-2005)
  • door het ontdooien van de permafrost dreigt de ‘slapende reus’ (methaanuitstoot) wakker te worden
  • verzuring van de oceanen en vervuiling is ook een levensgrote bedreiging voor het Noordpoolgebied

Dit alles kan leiden tot een ijsvrije Noordpool in een nabije septembermaand, waardoor we in een helse spiraal kunnen terechtkomen. En verder is het het bekende, treurige lijstje:

Met als conclusie dat we het probleem mateloos onderschat hebben:

En bijgevolg is een sociaal-economische instorting niet langer alarmistisch en puur speculatief, maar onderwerp van wetenschappelijke papers, onder meer This is a crisis.

Lees het hele artikel in The Independent 16/3/2019


Opmerkelijk is ook dat auteurs zoals David Wallace-Wells en Rupert Read (youtube 9/11/2018) duidelijk-donkere waarschuwingen uiten, maar dan later in interviews schaapachtig “backpedalen” en halfzachte groene maatregelen voorstellen.

Greta Thunberg: postergirl voor groen kapitaal?

Geen geheim, maar toch niet zomaar te vinden: Greta Thunberg werd blijkbaar vanaf dag 1 (20 augustus 2018) gecoacht door een clevere tech startup, We Don’t Have Time. CEO is Ingmar Rentzhog, in 2018 de #1 milieu-influencer in Zweden, stichter van Laika Consulting en “trained leader” in het Climate Reality Project. van Al Gore, die zelf ijvert voor “sustainable capitalism“. In de adviesraad van We Don’t Have Time zit ene David JP Phillips, die in een TED-talk (16/3/2017) aantoont hoe belangrijk een goed verhaal is om bijvoorbeeld een $10.000 horloge aan de man te brengen. En met jonge mensen die zich inzetten voor het klimaat, heeft We don’t Have Time het perfecte verhaal. Het wil in april 2019 een sociaal platform creëren en mikt op 100 miljoen gebruikers. Die zouden dan van het netwerk een soort TripAdvisor maken voor de groene economie.

 

En daar wringt misschien wel het schoentje:

  • “klassieke groenen” pleiten voor meer (groene) productie binnen het Westers economisch model: windmolens, elektrische auto’s, …
  • “diep-ecologen” pleiten voor minder-productie-tout-court en/of stellen het Westers economisch model in vraag, omdat dit ons in dit moeras heeft gebracht.

Greta Thunberg zelf lijkt anders wel integer. Op COP24 in Katowice speecht zij…

“You only speak of the green eternal economic growth because you are too scared of being unpopular. You only talk about moving forward with the same bad ideas that got us into this mess, even when the only sensible thing to do is pull the emergency brake.”

“But I don’t care about being popular. I care about climate justice and the living planet. Our civilisation is being sacrificed for the opportunity of a very small number of people to continue making enormous amounts of money.”

Maar precies die 2 passages werden door het “progressieve” klimaatnetwerk Avaaz (1 van de mede-sponsors van Greta) geknipt in hun facebook-post over het event (bron).

Conclusie: Greta Thunberg wordt wellicht naar voren geschoven als “postergirl” voor een soort Green New Deal. in het kader van Al Gore’s sustainable capitalism. Op zichzelf misschien een aantrekkelijk idee, maar… kan je een probleem oplossen met de denkwijze die het heeft veroorzaakt? (Albert Einstein).

Het was de Canadese journaliste Cory Morningstar die de zaak bovenspitte, uitvoerig documenteerde en postte op twee blogs:

.

Bron: wrongkindofgreen.org

2 december in Brussel

Deze oproep staat op http://www.claimtheclimate.be/

Op zondag 2 december, de eerste dag van de COP24, claimen wij in Brussel een ambitieus en sociaal rechtvaardig klimaatbeleid. Allen samen, tous ensemble, gaan we voor de GROOTSTE KLIMAATMOBILISATIE OOIT in België: CLAIM THE CLIMATE!

GET ORGANISED! Smeer je fietsketting, stof je kano af, plan je treinroute, samen met al je tantes en nonkels, vrienden en buren!

 

Brussel, Noordstation, zondag 2 december 2018 om 12u00
1ee dag van de klimaatconferentie in Katowice (COP24)
voor wie daar nog iets van zou verwachten

  • Opkomst: 65.000 of 75.000 deelnemers: historisch (De Tijd 3/12)
  • Resultaat: België stemt tegen Europese richtlijn rond energiebesparing (vrtnws.be 4/12)

Zeg nu nog dat betogen weinig zin heeft…!? 😀