Tagarchief: 2040

Doyle: we gaan naar 10°C, en bij 4°C is het afgelopen

Grofweg gesproken is u verteld dat we misschien 1,5c of 2c graden boven de pre-industriële temperatuur zullen stijgen. Dat is niet waar. Dat is in feite voorbijgestreefde wetenschap, en het is fundamenteel fout. Er is geen enkele onafhankelijke wetenschapper van de wereld die die positie nu nog zou ondersteunen. We gaan eigenlijk naar 10 graden opwarming die binnen 20 tot 30 jaar kan plaatsvinden. En op weg naar 10 graden, passeren we 4 graden. Nu is vier graden interessant omdat dat betekent: game over voor de mensheid. Houd dat dus in gedachten. Ik maak dit niet zomaar op.”

“Our only option is to stop pretending that we are ‘going green'”.

Wat meteen een vraag doet rijzen: wanneer gebeurt 4°C onderweg naar 10°C? Als 10°C binnen 20-30 jaar op het programma staat, dan is het waarschijnlijk  om 4°C te situeren binnen 8-15 jaar (de lezing is gehouden in 2019). Helaas is dat binnen het leven van vrijwel de hele wereldbevolking van nu (8 miljard). Van impact gesproken!

Counterpunch concludeert nuchter: als Doyle maar half gelijk heeft, OK dan schuift het fatale jaartal wat op… Mooi vooruitzicht! Lees het artikel op counterpunch 22/5/2020 .

Presentatie op youtube

Hieronder een dia uit de presentatie van Doyle (youtube, 1/9/2019, 24′), en commentaar bij het filmpje.

John Doyle is a long time EU staffer stationed in Brussels. (…) Here is John’s ‘catastrophe-check’ to UN aid agencies. Diplomacy is the art and science of posturing, distortion and fabrication about underlying false and ideological mental positions about reality.  We are operating under a global political network of self-delusional agencies and individuals who seem to believe that if they just keep repeating a false narrative about Reality it will become true and real.  Parties to the climate talks need to stop talking so much and start acting.  But for this to happen, the world’s citizens need to take them to account. The Student Strikes and other forms of civil disobedience are what’s needed, but much more of it. One day a week of student striking is an inadequate response for a future being stolen for a full seven-days a week forever. (…) (youtube, 1/9/2019, 24′)

Australisch rapport: tegen 2050 afgelopen: hype?

Het Vrijheidsbeeld onder water tot aan de schouders: onjuist, zeggen de wetenschappers. Zelfs als al het ijs smelt, zal het “maar” tot aan de heupen onderlopen. Is dat een geruststelling, zeg 😉

Voor Vox(1) begon het allemaal met het doemrapport Existential climate-related security risk van de Australische denktank Breakthrough,, dat viraal ging na citeren op 3 juni in Vice. Het rapport schetst een somber scenario voor de mensheid: over en out tegen 2050. Niet onvermijdelijk, en alleen in het worst case scenario, maar toch niet onwaarschijnlijk tenzij…

In een notendop zeggen de auteurs

  • wil je klimaatgebonden (inter)nationale veiligheidsrisico’s inschatten, dan stap je beter af van de beperkingen van klimaatprognoses: de meeste klimaatrapporten zijn hopeloos conservatief en nodeloos voorzichtig
  • klimaatverandering is (op korte tot middellange termijn) een existentiële bedreiging voor de menselijke beschaving: we moeten meer gaan focussen op extreme risico’s i.p.v. enkel de probabiliteit  
  • scenario-analyse is daartoe wellicht de meest geschikte methode: een hoogrisicoscenario voor 2050 wijst dan op een fatale negatieve impact op de mensheid, die mogelijk eeuwenlang aanhoudt
  • om dat risico te vermijden of te verminderen, moeten we zeer snel overstappen op een emissievrij industrieel systeem, met een wereldwijde mobilisatie van mensen en middelen, als in een oorlogssituatie. 

Klimaatwetenschappers: help, dit is niet “volgens ons boekje”

Meerdere klimaatwetenschappers schoten in een kramp bij dit rapport. Er werden punten van detailkritiek gespuid, maar in hoofdzaak kwam de “wetenschappelijke” kritiek erop neer dat de conclusies van het rapport wetenschappelijk ongefundeerd waren, “want niet peer reviewed”. Maar daar ligt een eerste probleem:

  • peer review leidt tot  jarenlange vertragingen (van concept tot peer review tot publicatie)
  • peer review is de hoeksteen van “wetenschappelijke consensus”, een procedure die ons -met het IPCC – enkele decennia vertraging in het klimaatbeleid heeft gekost (daarover is nu in klimaatkringen vrijwel consensus)

Een tweede overweging is dat een verstoring van maatschappij en/of beschaving geen klimaatwetenschappelijk, maar een socio-politiek thema is. En met alle respect, klimaatwetenschappers zijn op dat vlak amateurs. Net als de oorlog te belangrijk was om aan generaals over te laten, helpt het om de gevolgen van klimaatverstoring vanuit andere invalshoeken te bekijken. Het Australisch rapport is er één van: het vertrekt uitdrukkelijk van een “national security” perspectief, niet van een “probabiliteit”. Een ander – intussen schoolvoorbeeld – is Syrië: met een klimaatfactor (droogte) als aanzet, uitgegroeid tot een geopolitieke kwestie van eerste orde. Over de potentieel destructieve kracht van massamigratie bijvoorbeeld is nog niet zoveel bekend.

Vox versus Vice

De felle reactie van de klimatologen en hun grondige afkeer van alles wat naar “alarm” ruikt, vond gretig gehoor: Vice kreeg massaal reacties van wanhopige en gedeprimeerde lezers (5/6/2019). Zozeer dat zelfs Vice ging inbinden (11/6), en zich bijna verontschuldigde voor de ophef. Het helpt als je je dan wat vrolijk kan maken over gekke einde-der-tijden-goeroes, en een paleontoloog van de kast haalt die uitlegt hoe de mensheid zich herstelde na eerdere crises. Inderdaad een hele troost, stel je voor: na 2050 overleeft, ergens in het laatste woud van Brazilië, een groepje mensen, en over 100.000 jaar lopen opnieuw een miljoen mensen op de planeet. Hoera, alles is relatief!
Een ander punt van voortdurende spraakverwarring, gretig opgerakeld door wetenschappers, is het onderscheid (“distinguo“) tussen “verdwijnt de mensheid?” of “sterft het gros van de mensheid?”: echt heel belangrijk 😉 voor de 6,99 miljard gedoemden! Zulke wetenschappers leven in een theoretische bubbel, en hebben geen besef van de gewelddadige terreur die een desintegrerende samenleving opvreet. En die desintegratie kan al gebeuren bij 100 miljoen, of zelfs 10 miljoen klimaatvluchtelingen.

Schellnhuber: it’s the non-linearity, stupid!

Als je dan toch optimistisch maar tegelijk risicobewust wil zijn, is de benadering van Schellnhuber verfrissend. Hij wijst primair op het niet-lineaire karakter van de klimaatontwikkelingen: we weten gewoon niet hoe en in welke mate die vele feedback loops ons de das kunnen omdoen. Het fatale risico weglachen of wegredeneren is dom. Maar (optimist) Schellnhuber voegt er olijk aan toe dat ook de maatschappelijke ontwikkelingen (en dus de tussenkomst van de mens) best niet-lineair kunnen verlopen. Anders gezegd: zodra het klimaatbesef is doorgedrongen, kan er echt wel snel een doortastend klimaatbeleid gevoerd worden. En dat blijft voor hem reden tot optimisme.  Tegelijk pleit hij voor het loslaten van de efficiëntietoets in klimaatinvesteringen: durf te investeren in allerlei experimenten, ook al weet je dat de helft of meer mislukt. Doe alsof het leven van je kind ervan afhangt. Met “voorzichtige efficiëntie” komen we er niet, dat bevestigt alleen de status quo.

Bronnen


Deze post is gebaseerd op het artikel in Vox, maar wel een beetje zwart-wit getekend, als een cartoon. Vox reageert hier vooral op Vice, en probeert wellicht Vice weg te zetten als “sensatiebelust”, terwijl zij (Vox) de stem van de voorzichtige redelijkheid vertolken. Vandaar dat de kritiek van klimaatwetenschappers zo prominent in beeld komt bij Vox. Zie ook wikipedia over het “brave” Vox en “provocerende” Vice

Na de instorting: Mobus pleit voor permacultuur

Prof. Mobus, een autoriteit in systeemtheorie, volgt het klimaatdebacle al jaren, maar geeft nu toe zich grondig vergist te hebben. Lees hier een samenvatting van zijn blogartikel “Climate Chaos and More”:

Toen ik jaren geleden begon te bloggen, had ik eerlijk gezegd niet verwacht nog getuige te zullen zijn van einde van onze beschaving,. Natuurlijk zag ik duidelijk de trends (energie, klimaat, sociaal), en pleitte ik voor een andere levensstijl, maar de echte catastrofe, die zou voor na mijn tijd zijn [Mobus is prof-met-pensioen]. Nu ben ik er niet meer zo zeker van. (…) In feite is het eindspel al ingezet. Mijn Italiaanse collega Ugo Bardi heeft het over de “Klippen van Seneca” (de Romeinse filosoof Seneca schreef dat welvaart gradueel toeneemt, en dan plots ineenzakt, alsof je van een klip zou storten). Mijn eigen simulatiemodellen van civilisaties bevestigen die curve: een plotse instorting zodra de groeilimieten zijn bereikt. Alleen realiseerde ik me niet hoe dicht we bij die klip waren.

Het zal ons niet lukken onze beschaving zoals we die kennen, te redden met technologische trukjes. (…) Inzake energie hadden we onze hoop gesteld op alternatieve bronnen. Maar dat lukt niet: de transitie is onvoldoende om deze energiehongerige beschaving te redden. Het is een race die we aan het verliezen zijn. Volgens mij is het “game over”, ik kan me niet voorstellen dat we de levensstijl waar we aan gewend zijn geraakt, kunnen voortzetten in de 21e eeuw. Zelfs als we bij wonder CO2 uit de atmosfeer zouden halen, kunnen we de catastrofale opwarming niet tegenhouden.

Ik heb in mijn werk zoveel mogelijk factoren ingecalculeerd (zie mijn blogarchieven). Ik hoop dat de berekeningen fout zijn, maar ik heb nog geen fouten gevonden (behalve de voorspelling dat de chaos voor NA mijn tijd zou zijn). Het spijt me dat ik niet meer mensen met gezag en invloed heb weten te overtuigen.

Mijn advies is: trek de wildernis in [“head for the hills” – Mobus leeft in het NW van de VS].  Wie de wildernis intrekt, kan hopelijk overleven. Mijn voorspelling is niet het totaal uitsterven van homo sapiens, wel het verlies van onze technologische maatschappij. En die instorting is nodig om de biosfeer te vrijwaren zodat nieuwe soorten kunnen opbloeien, zoals gebeurd is bij vroegere extincties.

Zelf overleef ik het niet (te oud). Maar wat ik oprecht hoop, is dat sommige overlevers erin zullen slagen een pakket basiskennis te bewaren. Ik denk dan aan systeemwetenschap, en een praktisch uitvloeisel ervan, de permacultuur [menselijke leefomgeving op een manier die ecologisch duurzaam en economisch stabiel is, wikipedia]. Daarmee kan opnieuw een sociaal opbouwproces op gang gebracht worden, met lessen uit de fouten van het heden: blind geloof in kapitalisme, materialisme en economische groei.

O ja, en veel geluk!

Raising My Child in a Doomed World

Het boek op de website van uitgeverij Sohopress:
Keuze hebben we niet: we leven in een tijd van verontrustende en verbijsterende veranderingen – het uiteenvallen van de wereldwijde orde van na 1945, een massale extinctie van soorten en omgevingen, en het begin van het einde van de beschaving zoals wij die kennen. Niemand van ons is onschuldig, niemand is veilig. Wat nu?

“We’re Doomed, Now What?” (We zijn gedoemd, wat nu?) gaat in op de crisis van onze tijd in een reeks briljante, ontroerende en originele essays over klimaatverandering, oorlog, literatuur en verlies. Roy Scranton is een van de meest provocerende en iconoclastische geesten van zijn generatie.

In een ontroerend essay op basis van het boek schrijft hij in de New York Times van 16 juli 2018:
Een dochter op de wereld zetten  is volgens sommigen op zich al een vergissing… Ik heb tweemaal om haar geweend: eerst van vreugde, toen ze geboren werd na een bevalling die liefst 27 uur duurde, en een tweede maal toen ik, met haar in mijn armen, over de parking van het ziekenhuis uitkeek op de stedelijke jungle… Iedereen die het klimaat een beetje volgt, weet dat de vooruitzichten grimmig zijn. En wie de politiek een beetje volgt, beseft dat we onze kansen vrijwel zeker verknoeien: binnen de 5 à 10 jaar onze hele economie omgooien, massaal in het klimaat investeren, en dat met wereldwijde afspraken… een wrange grap… En zelfs als dat zou lukken, krijgen we nog de gevolgen van vorige uitstoot te slikken. Het effect van CO2-uitstoot op het klimaat komt met een uitstel, en wij leven in die uitstel-tijd.

Tenzij er mirakels gebeuren, gaan we de komende 20 jaar steeds meer chaotische, systemische transformatie zien in de klimaatpatronen over de hele wereld, onvoorspelbare biologische verschuivingen en een heel spectrum van menselijke politieke en economische reacties, schuld- en scheldtirades en oorlog. Daarna wordt het nog erger. Vanaf ongeveer 2040 – het volwassen leven van mijn dochter – ontrolt zich een wereldwijde catastrofe met implicaties die elk redelijk persoon met afschuw moeten vervullen.

Scranton’s besluit komt neer op de keuze tussen de suïcidale motivering van David Buckel, de activist die zichzelf op 14 april 2018 verbrandde uit protest tegen onze fossiele zelfdestructie, en het “only love remains” devies van klimaatpessimist Guy McPherson.


Zie ook blogbericht 11/7/2017 Klimaatbewust? Minder kinderen!

Instorting in de komende decennia? Vrijwel zeker, zegt Ehrlich

Een fatale ineenstorting van de beschaving in de komende decennia? Een
“quasi-zekerheid”, aldus bioloog Prof Paul Ehrlich, als gevolg van de
niet-aflatende vernietiging van de natuurlijke wereld door de mensheid.
En het is precies die natuurlijke omgeving die alle leven op aarde, en
ook de mensheid, ondersteunt.

De optimale wereldbevolking is minder dan twee miljard mensen – 5,6 miljard minder dan nu op deze planeet, meent hij, en er is een toenemende vergiftiging van de hele planeet door synthetische chemicaliën die misschien gevaarlijker zijn voor mens en natuur dan klimaatverandering.

Ehrlich zegt ook dat er een massale en nooit geziene herdistributie van rijkdom nodig is om een eind te maken aan de overconsumptie van hulpbronnen. Maar “de rijken die nu het wereldsysteem besturen – en hun
jaarlijkse ‘wereldvernietiger’-bijeenkomsten in Davos houden – zullen het waarschijnlijk niet laten gebeuren”.

Ehrlich schreef in 1968 The Population Bomb, samen met zijn vrouw Anne Ehrlich. Het boek voorspelde dat in de jaren ’70 “honderden miljoenen mensen zouden verhongeren” – maar dat werd vermeden door de groene revolutie in de intensieve landbouw. Veel details en timing van gebeurtenissen waren verkeerd, erkent Paul Ehrlich vandaag, maar hij zegt dat het boek in het algemeen correct was: ongebreidelde bevolkingsgroei in combinatie met overconsumptie wordt ons fataal.

Lees het hele artikel in The Guardian (22/3/2018)

The Uninhabitable Earth

The Uninhabitable Earth (Onbewoonbare Aarde), een sterartikel in New York Magazine van 9 juli 2017, zet het hele klimaatvraagstuk nog eens in een zeer leesbare, sociaal-historische context:

  • Doomsday
  • Dodelijke hitte
  • Hongersnood
  • Klimaatepidemiën
  • Stikkende lucht
  • Eindeloze oorlogen
  • Permanente economische depressie
  • Vergiftigde oceanen
  • We zijn ziende blind

It is, I promise, worse than you think. If your anxiety about global warming is dominated by fears of sea-level rise, you are barely scratching the surface of what terrors are possible, even within the lifetime of a teenager today.

Het artikel is het resultaat van talloze interviews van David Wallace-Wells met klimaatwetenschappers. Zij blijven optimistisch, omdat de mens ongelooflijk inventief is. De mens heeft het klimaatprobleem veroorzaakt, en zal het ook moeten oplossen, er is geen andere keuze. David zelf is er duidelijk minder gerust in, al blijkt uit zijn interview dat uitgesproken pessimisme toch nog sterk taboe is (en niet alleen in de VS).
Het artikel deed heel wat stof opwaaien, wat erop wijst dat de Amerikaanse intelligentsia behoorlijk geschrokken is van de ernst van de situatie.

Lees aansluitend:

  • het artikel zelf,  of met voetnoten en verwijzingen
  • kritiek op het artikel, samengevat op de Engelse wikipedia (de meeste kritiek is ofwel detailkritiek, ofwel bezwaar tegen de pessimistische toon van het artikel)
  • kritiek oorspronkelijk op climatefeedback.org en grondig weerlegd door Paul Beckwith
  • interview waarin David terugblikt op de deining die het artikel veroorzaakte, en getuigt van een – met permissie – braaf voluntaristisch optimisme (elektrische auto’s in India en meer vegetarisch eten, dat gaat ons redden(!?))

De kritiek, meer in detail (nota’s)

Het artikel oogste een storm aan commentaren. Hieronder 2 antagonisten.

Paul Beckwith

In een serie van 5 video’s (19/7/2017) weerlegt een felle Paul Beckwith de vele kritische opmerkingen op climatefeedback.org, kort:

  • kritiek “dit zijn worst case scenarios” > nee zegt PB dit zijn realistische scenarios, met wetenschappelijke ondergrond
  • kritiek “methaan is niet zo’n dreiging” > nee zegt PB dit is recent weerlegd
  • kritiek “fout satellietdata” > mogelijk, maar dit is een detail
  • PB: klimaatwetenschap is herhaaldelijk veel te conservatief gebleken, we moeten af van die over-voorzichtige uitsprakencultuur
  • PB: kritiek zelf bulkt van niet-wetenschappelijke uitspraken zoals “overdreven”, “onhandig” “worst case” “stemt niet overeen met de wetenschap” (maar die wordt niet geciteerd, het is dus wat je noemt een “goedkoop gezagsargument”
  • PB …tot zelfs onwetenschappelijk-absurd (bv. het ontkennen van niet-lineaire ontwikkelingen, Christopher Colose)

Kortom, de kritiek klinkt als een haast georganiseerd concert van ontkenning van de ernst. Het is alsof vele klimaatwetenschappers een panische angst hebben voor het toegeven van de ernst van de situatie.

Michael Mann

In een youtube-video Michael Mann Responds to ‘Uninhabitable Earth’ (23/7/2017) komt M. Mann wat neerbuigend over, en geeft als kritiek:

  • fout in 1 study dataset ; warming in line with climate models (zie hierboven PB “detail”)
  • carbon cycle feedbacks methane “bomb” (zie hierboven PB: methaan is wel degelijk een tijdbom)

M. Mann steunt vooral op het gezagsargument van een panel van 14 scientists die het artikel een rating “low” gaven. Maar dat is nauwelijks een wetenschappelijk statement! Wil je een dergelijk artikel onderuit halen, dan moet je de hoofdargumenten stuk voor stuk weerleggen met verwijzingen naar wetenschap.
M. Mann is duidelijk ontstemd vanwege de wat hij noemt “overdreven pessimistische toon” van het artikel. Hij verdenkt  uitdrukkelijk Guy McPherson van beïnvloeding van de auteur. Toegegeven, worst case scenarios moeten volgens M Mann bekeken worden (vgl brandverzekering), maar hoofdkritiek: worst case sc wordt hier gepresenteerd als waarschijnlijk scenario (zie hierboven PB).
M Mann blijft optimistisch (cf Akkoorden van Parijs), en

  • wijst op levelling off van de co2 uitstoot (wat niet klopt: wat afvlakt is de CO2 door energieproductie, maar CO2 van ontbossing en bosbranden gaat verder)
  • ontkent plotse stijging met 5°C in het verleden: dat was lokaal, niet planetair (klopt dit wel? zie wp)

Kortom, M Mann vindt blijkbaar elke confrontatie van een ongeruste bevolking met de regeringen politiek erg riskant, en verkiest dus een “alle neuzen achter Parijs” beweging. So noted.

Update: een jaar later is Wallace verbijsterd over het feit dat vrijwel geen enkele nieuwssite de hittegolf van 2018 in verband brengt met de klimaatverandering. Zie How Did the End of the World Become Old News? (NY Magazine 26/7/2018).

Update 2: in 2019 in boekvorm verschenen:

De Opstand van de Natuur

Als 2 graden kouder (de kleine ijstijd) de hele samenleving al op zijn kop zette, wat dan NU, waar 2 graden opwarming gegarandeerd overschreden wordt? Inspiratie uit een vlot geschreven boek, zegt de morgen:

Aan de hand van ‘verhalen over gewone mensen’ schetst de Duitser Philipp Blom (°1970) de gevolgen van de klimaatverandering die vanaf de 16de eeuw de samenleving op z’n kop zette. Zal zo’n scenario zich vandaag herhalen?

Wat gebeurt er met onze samenleving nu het klimaat verandert? Naïeve optimisten (‘De wetenschap zal wel een oplossing vinden’) staan lijnrecht tegenover onheilsprofeten (‘De mens wordt gestraft voor zijn domheid’). Afgaande op de politieke programma’s (‘Groei! Jobs!’) en het stemgedrag van de burgers ligt het merendeel van ons daar niet wakker van. De onverschilligheid roept een toepasselijk beeld op: dat van de kikker in het bad waarvan de watertemperatuur langzaam oploopt tot het punt waarop het beest niet meer bij machte is eruit te springen en vervolgens gekookt wordt.
(…)
Het laatste en kortste deel van het boek, de epiloog, is een aangekondigde klap in het gezicht van de lezer. Op minder dan dertig pagina’s schetst de auteur de analogie met onze tijd, wat op zich nauwelijks verrassend is – wie nu nog twijfelt aan de klimaatverandering, is ofwel een idioot ofwel een lobbyist voor bepaalde belangengroepen. De klap komt er wanneer hij aantoont dat de oplossing die ons gered heeft bij de vorige verandering, vandaag de dag onze ondergang betekent.

 

Een haalbaar klimaatplan? Niemand luistert

Wetenschappers beschrijven in Science vrij gedetailleerd wat er nodig is om de uitstoot van CO2 in 2050 te hebben teruggebracht naar nul. Het onderzoek is een behoorlijke wakeup-call: alle landen moeten nu echt stevig aan de slag met meer duurzame energie, energiebesparing, hogere energie-efficiëntie en CO2-opslag. Het goede nieuws is dat de roadmap haalbaar lijkt, mits landen en bedrijven keuzes durven te maken.

 

Maar niemand luistert

Of het plan effectief nog kan helpen dan wel te laat komt, valt te discussiëren, maar het is tenminste een concrete, positieve aanzet. Maar… The Guardian 30/3/2017 merkt schamper op dat de klimaatkwestie – toch van levensbelang voor de volgende generaties – zo goed als verdwenen is uit het Europese politieke debat: in Londen betrekt de Brexit-staf een voormalig klimaatkantoor! Maar ook in Duitsland, Nederland, Frankrijk… blijft het klimaat afwezig in het politieke debat. In de VS kruipt alle energie in wanhopige pogingen om van het futiele beetje klimaatbeleid van de late Obama nog enkele meubeltjes te redden…  met de Doemdagklok op 2 voor twaalf.

Vier graadjes maar?

earth101.is vroeg aan vier wetenschappers wat een planeet die 4 graden warmer wordt, nu eigenlijk voorstelt.

Gavin Schmidt: Een van de meest sprekende analogieën is die van de laatste ijstijd: de zeespiegel lag toen zo’n 120 meter lager dan nu, met gigantische ijskappen over Noord-Amerika, Ijsland, het grootste deel van Europa. De gemiddelde temperatuur was toen slechts 5° C lager dan vandaag. Of denk aan een anti-ijstijd in de andere richting, vijf graden warmer, dat betekent een totaal andere planeet. En vier graden is maar een graadje minder.

Kevin Anderson: Een absolute catastrofe! Vier graden warmer op een koude winterdag, dat maakt niet veel uit, maar dit gaat om een planetair gemiddelde, dus ook inclusief de oceanen. De landtemperaturen stijgen in dat geval nog meer. Bovendien treden grote geografische verschillen op: sommige regio’s worden nog veel heter, en bij hittegolven gaat het helemaal mis, temperaturen lopen dan wel negen of tien graden hoger uit, bovenop de hittegolf. We zijn helemaal niet aangepast om daarmee te leven, en vier graden is een grondige verstoring, ook van ecosystemen. Denk aan bestuiving van planten, aan voedselproductie, maar ook aan onze fysieke infrastructuur, dat alles raakt snel in verval, met wereldwijde spanningen en oorlog als gevolg.

Erik Conway: Grote gevolgen voor onze kinderen en kleinkinderen. Uitgestrekte landbouwgebieden worden woestijnen, sterk stijgende zeespiegel, met meerdere meters niet centimeters zoals nu (met onze 0.8 graden hoger). Het wordt een totaal andere wereld, in essentie een ijsvrije wereld.

Erick Fernandes: Een andere planeet, we zullen de onze niet meer herkennen.


Interview: What would a four degree warmer world mean to us? Gavin Schmidt is the Director of the NASA Goddard Institute for Space Studies; Kevin Anderson is professor of energy and climate change at the University of Manchester, and deputy director of the Tyndall Centre; Erik Conway is, with Naomi Oreskes, the author of Merchants of Doubt (2010) and The Collapse of ‘Western’ Civilization (2014); and Erick Fernandes is Adviser on Agriculture, Forestry & Climate Change at the World Bank.

https://www.youtube.com/watch?v=Q3dOT-QySQE

7°C opwarming in 1 generatie? Game over.

Kevin Hester (NZ) even kort samengevat:

Uit nieuw onderzoek blijkt nu bovendien dat het klimaat gevoeliger wordt (in wetenschapsjargon: niet-lineaire klimaatverandering) voor broeikasgassen, naarmate de gemiddelde temperatuur stijgt. Dat zou catastrofaal zijn, een temperatuurstijging van meer dan 7°C binnen een generatie, is ronduit apocalyptisch, of op z’n Amerikaans “game over”: lees The Independent, of voor wetenschappers deze paper van advances.sciencemag.org.

De planeet met een 7°C warmer klimaat?

Wat kunnen we doen? De VS heeft een President elect Trump die klimaatopwarming “bullshit” vindt
Hope for the best, plan for the worst,as we face the perfect storm.
Lees het hele blog bij Kevin Hester (11/11/2016).