Auteursarchief: blogger

De logische volgorde

En wat mogen we eigenlijk verwachten, de volgende 10-20 jaar? Twee bronnen, beetje lukraak gekozen:

  1.  IPCC AR6 van augustus 2021, mooi samengevat door Peter Carter (How bad can it be, op youtube)
  2.  een “hoopgevend” (!) scenario van Livescience, in gesprek met klimaatoptimist Michael Mann, citaat: Anders gezegd: de gevolgen van klimaatverandering zullen er wellicht niet direct toe leiden dat de mensheid uitsterft, maar het kan wel leiden tot gebeurtenissen die honderden miljoenen, zelfs miljarden (!) levens in gevaar brengen.

Dus, wat te verwachten? Drie logische fases…

1. meer extreem weer (2010-2025)

Meer stormen, droogtes, vloedgolven en zo. Denk in België aan scenario’s zoals de overstromingen van 14 juli 2021, Ruisbroek 1976 of Als de dijken breken. Omgekeerd, de droogtes van 2011, 2017 en 2018.

Wereldwijd, stormen als orkaan Katrina, orkaan Sandy, kernramp Fukushima, natuurbranden als in de VS en in Rusland, enzovoort, maar wel frequenter en een tikkeltje erger, keer op keer opnieuw.

2. misoogsten > hongersnood > massamigraties en oorlog (2026-2039)

Extreem weer met stormen en vooral droogtes wordt de oorzaak van misoogsten. Aanvankelijk worden de voedseltekorten opgevangen door internationale handel en desnoods noodhulp. Maar minder dan een kwart van het totale landbouwareaal op aarde (de “voedselgordel”) produceert bijna driekwart van de belangrijkste voedselgewassen (maïs, tarwe en rijst). Bij een zware klimaatimpact in deze “gordel” is er dus een risico op “multi-breadbasket failure“,(1) en dan volstaat de handel niet meer. Intussen blijft het extreem weer huis houden, wat de zaken compliceert.

Waar het rijke westen zich in deze fase wellicht nog een tijd staande kan houden (hoewel met een drastisch lager welvaartsniveau), is dat in de volgende fase veel minder evident. En dan dreigt “code rood voor de mensheid” (A. Guterres, augustus 2021) werkelijk te worden:

3. maatschappelijke instorting (2040…?)

Zoals voor zovele historische voorbeelden van maatschappelijke instoriing, kan ook voor ons de klok luiden.


P.S.: intussen kunnen daar nog ’s pandemieën en beurs/bankcrashes komen tussenfietsen natuurlijk… Daar staat emotioneel wel tegenover dat mensen in noodsituaties ook het beste van zichzelf geven, tenminste toch in kleine, eigen kring. Daarbuiten? Lees Parable of the sower (wel toegespitst op de VS).


1 The conversation, what if…

Goed klimaatnieuws voor miljardairs (The Onion)

Goed klimaatnieuws: volgens het satirische magazine The Onion is het nog niet te laat voor de miljardairs…

“Hoewel de stijgende zeespiegel en krachtige stormen de kustgebieden bedreigen is het nog niet te laat om te voorkomen dat overstromingen de mensen treffen die in peperdure penthouses hoog boven het water wonen,” aldus klimatoloog en rapportauteur Dennis Gibson. “Tegen 2030 moeten de rijkste 0.01% van de Amerikanen helaas wel meer gaan investeren in charterhelikopterdiensten, om te garanderen dat ze probleemloos van hun hoge stadsresidentie naar hun vakantiewoning in de natuur kunnen reizen.”

Verder geven de bezorgde klimaatwetenschappers de miljardairs nog wat dringende goede raad:

  • hun residenties in de bergen moeten ze gaan afschermen, door alle omliggende eigendommen te kopen en er systematisch alle bomen te rooien – het brandgevaar is anders te groot
  • het wordt nu echt wel tijd om dat vakantie-eiland in de Caraïben te verkopen.

Lees het hele artikel in The Onion 3/9/2021

Het zinkend schip

Alice Loyd schreef op 2 augustus 2021 voor resilience.org

Is er nog tijd om de dekstoelen te herschikken, volgens het Akkoord van Parijs, of moeten we gewoon beginnen met het uitdelen van reddingsvesten? Veel mensen hopen nog steeds dat we een controleerbare overgang kunnen maken naar een low-impact economie. Ik heb de hoop op die uitkomst zo goed als opgegeven, vooral omdat elke realistische voorspelling nu rekening moet houden met twee factoren:

  • de feitelijke collectieve menselijke wil op dit ogenblik, en
  • de reeds waarneembare klimaateffecten.

1. De feitelijke collectieve menselijke wil op dit ogenblik

Oliemaatschappijen kennen al sinds 1965 het verband tussen hun producten en klimaatverandering. De nieuwsmedia waren op de hoogte toen James Hansen in 1988 getuigde voor het Congres. Tegen 2000 begonnen milieuactivisten het publiek en de politici volop te informeren, en testten ze de juiste terminologie om de aandacht te trekken, en actie te motiveren. ‘Moeten we zeggen: “opwarming van de aarde” of “klimaatverandering?” “broeikasgassen” of “klimaatvervuiling”?’ Minstens twintig jaar lang hebben wetenschappers, klimaatactivisten en energie-experts zich uitgebreide en vaak briljante inspanningen getroost om zowel te wijzen op de gevaren waar we mee te maken hebben, als om mogelijke oplossingen aan te tonen.

We kennen de resultaten. De grote uitstoters hebben zich aan fossiele brandstoffen vastgeklampt en hun invloed gebruikt om de kwestie te verdoezelen in plaats van een andere richting in te slaan. De uitstoot neemt na de pandemie weer toe, en 2023 zal naar verwachting de hoogste niveaus van CO2-uitstoot in de menselijke geschiedenis te zien geven. Op dit moment staat het zo goed als vast dat het verlangen om de 1,5°C niet te overschrijden inderdaad niet meer dan een verlangen was, en geen daadwerkelijke intentie is voor de meeste mensen die de macht hebben om er iets aan te doen.

Ik ben verrast door de inertie, maar dat had ik niet moeten zijn. De klimaatcrisis kan worden gezien als het logische resultaat van cumulatieve acties die duizenden jaren teruggaan. De landbouwrevolutie heeft blijkbaar de sociale en economische systemen top-down ingericht. En misschien heeft de onderwerping van de natuur, en van mensen die lager in de hiërarchie staan, geleid tot het ontstaan van een algemene ongevoeligheid in de menselijke geest. Door het lijden raken de fysieke en emotionele receptoren afgestompt die het leven gewoonlijk aangenaam maken. In een situatie van permanente competitie hebben degenen die hun sensitiviteit kunnen onderdrukken een voordeel. Competitieve individuen stijgen in de sociale orde, en samenlevingen die uit zulke mensen bestaan neigen hun “sterkte” te gebruiken om andere culturen te onderdrukken.

De meeste mensen in onze welvarende naties zijn niet getraind in een geest van medelijden. In plaats daarvan hebben mensen door opvoeding en door beloningen in hun volwassen leven geleerd om hun zorgzame kanten te onderdrukken. Dat betekent dat de voorstanders van klimaatactie niet alleen tegen de desinformatie en de lobbymacht van de fossiele-brandstofeconomie moeten opboksen. We hebben de mensen en onze leiders gevraagd om gevoelig te zijn voor iets waar ze nooit om hebben moeten geven. We hebben onze oproepen gericht aan mensen die, in de taal van Thomas Berry, autistisch zijn geworden ten opzichte van de natuur, en ik zou eraan toevoegen, autistisch tegenover hun eigen diepere behoeften.

2. Nu reeds waarneembare klimaateffecten

Een kort lijstje van recente nieuwsverhalen?

• De hittekoepel in het noordwesten van de VS
Natuurbranden in het Westen van de VS
Amazoneregenwoud is een netto koolstofuitstoter geworden
Overstromingen in West-Europa
• Temperaturen van 47°C in Siberië
• Ontdooien van permafrost in de Noordpoolgebieden
• Droogte in Californische landbouwregio’s
• Sprinkhanen in graanvelden van het Midwesten van de VS
• 1,5 miljoen ontheemd door 3 dagen regen in China.

Ik zie niet in hoe een ordelijke transitie met low-impact strategieën kan worden gepland en uitgevoerd terwijl we de handen vol hebben met de gevolgen van deze en andere klimaatverstoringen. Verschillende van die fenomenen zijn bovendien tegelijkertijd gevolg en versnellingsfactor van de klimaatverandering. Het is nu onmogelijk geworden de juiste omvang te berekenen van de ontwrichting, veroorzaakt door de destabiliserende klimaatfenomenen, en de gevolgen ervan voor migraties, ziekten, voedseltekorten en financiële en politieke structuren. Ik denk dat we er echter van uit kunnen gaan dat projecten ter vermindering van de uitstoot, waar dan ook ter wereld, steeds meer zullen worden onderbroken door geofysische (klimaat) verstoringen.

Ik denk dat we er echter van uit kunnen gaan dat projecten ter vermindering van de uitstoot, waar dan ook ter wereld, steeds meer zullen worden onderbroken door geofysische (klimaat) verstoringen.

Helaas kunnen we nog andere complicaties verwachten, los van de klimaatgerelateerde gebeurtenissen. Een miljoen dier- en plantensoorten worden nu bedreigd met uitsterven. Insecten alleen al zijn de afgelopen vijftig jaar met 75% in aantal afgenomen – insecten die gewassen bestuiven, afval recyclen, de bodem gezond maken, ongedierte in toom houden en als voedsel dienen voor grotere dieren. We hebben ons water en onze lucht vervuild, en de hele toplaag voor de landbouw zou binnen zestig jaar kunnen verdwijnen. Dan is er ontbossing. Verzilting van zoet water. Verlies van biodiversiteit. Plastic afval. Wie kan voorspellen of en wanneer een van deze situaties, los van de klimaatfactoren, transitiemaatregelen kunnen dwarsbomen? Al met al is de degradatie zo wijdverbreid, de potentiële effecten zo ernstig, en de veranderingen die nodig zijn voor een oplossing zo kolossaal dat ik moeite heb om de omvang van het probleem te bevatten.

Ik wil enkel terloops naar de volatiele Amerikaanse politieke situatie verwijzen om opnieuw de aandacht te vestigen op wat ik zie als de fundamentele beperkende factor in ons streven naar oplossingen: De neiging van dominante culturen om individuen te produceren die zich niets gelegen laten liggen aan gevolgen buiten hun persoonlijke belangen in de onmiddellijke toekomst. Het zijn vaak de minst altruïstische individuen die in samenlevingen als de onze aan de macht komen, vooral in woelige tijden. Zonder sterke democratische structuren die ook de standpunten vertolken van minder agressieve, meer op samenwerking ingestelde burgers, maakt een vooruitziend en ingrijpend beleid waarschijnlijk weinig kans.

 

Wat kunnen we dan doen?

Eenmaal de ernst van onze situatie geaccepteerd, rijst de vraag “Wat kunnen we dan wel nog doen”? Wat kunnen mensen die om het leven op aarde geven op dit moment doen om te helpen? En hoe kunnen mensen die hun gevoeligheden niet hebben laten afstompen, een depressie vermijden?

Door actie, zou ik op die laatste vraag willen antwoorden. En ik zie drie mogelijke rolpatronen:

  1. Aanpakkers”: de meesten van ons zullen gewoon aan de slag gaan om te redden wat er te redden valt, zolang we dat kunnen. Er is zoveel te doen, meer dan we aankunnen. Maar als ik niets onderneem, doe ik mijn plicht niet.
  2. Dromers”: zij kunnen aansluiting zoeken bij uitvoerders. Het recept voor een taart is slechts de eerste stap; om een taart te bakken zijn ingrediënten nodig, en een oven. Dromers dragen de verantwoordelijkheid om een idee vorm te geven door middelen en mensen te vinden voor de uitvoering.
  3. Influencers”: wie anderen kan motiveren en organiseren, doet dat ten voordele van iedereen. In onze tijd is de enige juiste toepassing van talent of wijsheid het genezen van het leven op onze planeet. Net als de dromers hebben ook de influencers hun deel van de verantwoordelijkheid.

Zelf val ik in de categorie van de Aanpakkers. Mijn invloedssfeer krimpt naarmate ik ouder wordt, en wat ik kan overzien, ligt steeds dichter bij huis. In de loop der jaren heb ik mijn gebruik van fossiele brandstoffen verminderd, en raak ik steeds minder betrokken bij de consumptie-economie. Ik kweek het grootste deel van mijn voedsel zelf, ga zelden naar de winkel, en deel een huis met mijn dochter en soms een derde generatie. Als ik een auto nodig heb, leen ik er een. Ik ben de tachtig voorbij, ik “groei” vooral nog in karakter: beter leren luisteren, attenter zijn, mijn beperkingen accepteren en soms om hulp vragen.

Ik leer meer over deze levensstijl in een kleine gemeenschap in een landelijke regio in het zuiden van de VS. Toen ik jonger was, kwam het erop aan rechtop te staan, nu moet ik vooral leren flexibel te zijn. Wie op zijn strepen staat, raakt al snel gefrustreerd door groepsbeslissingen. Wie flexibeler is en zijn mening bijstelt, krijgt meer invloed, en daar wordt iedereen beter van. Ik wed erop dat de vaardigheden die wij ontwikkelen in deze kleine gemeenschap, uiteindelijk ook mensen buiten onze kring ten goede zullen komen.

Ik hoop dat de Dromers mooie dromen zullen uitdragen die praktisch uitvoerbaar zijn. En er zullen zeker charismatische Influencers opstaan – popsterren of andere idolen van de massacultuur – die de publieke opinie kunnen bijsturen, van consumptie naar behoud van het leven.

Maar zullen mensen het eens kunnen worden over een duurzamer traject, dat de opwarming beperkt tot een leefbaar niveau, zonder dat laatste insect te doden dat aan de basis van de voedselketen ligt, of net die ene rivier teveel te vergiftigen? Ik vrees van niet. We hebben bijna elk onderdeel van het ecosysteem opgesoupeerd, en zijn nu goed en wel in het stadium van de consequenties beland. We kunnen allemaal ons uiterste best doen om het tij te keren, maar vanaf nu is het stukje bij beetje. Denk aan een reddingsboot, niet aan een cruiser. Net als de overlevenden van een schipbreuk kunnen we slechts een paar kleine schatten uit het tijdperk van de fossiele brandstoffen uit de scheepslading redden, en ik denk niet dat er tijd is om collectief te beslissen welke schatten dat moeten zijn. We zullen naar het volgende tijdperk gaan op het ritme van de Aarde en op de manier die de planeet toelaat.

Bron: https://www.resilience.org/stories/2021-08-02/this-ship-is-sinking/ 2/8/2021 (vertaling: redactie klimaateu5net)

We zijn een gewelddadige bavianentroep

Wij mensen zijn primaten, wandelende apen. Primaten zijn in het dierenrijk voor een paar dingen berucht: territorialiteit, sociabiliteit, tribalisme, hiërarchieën van dominantie. En, als gevolg daarvan, geweld. Zeker, ik ben een beetje aan het veralgemenen, niet alle primatengroepen zijn zo, maar dit is geen boek. Primatenbendes zijn over het algemeen geen vriendelijke plekken. Ze zijn ongelooflijk lelijk, stom en brutaal, als kleine werelden met hun eigen sociale orde, politiek, economie en cultuur. Zo begint Umair Haque zijn blogpost. En verder:

Primatenbendes (naties, klassen…) hebben een ongelooflijk laag bereik of horizon van samenwerking. Miljoenen mieren kunnen samenwerken. Duizenden vissen kunnen samenwerken. Honderden vogels kunnen samenwerken. Maar slechts enkele tientallen primaten kunnen samenwerken. Primaten zijn te hebzuchtig, berekenend, controlerend, gewelddadig. De primatenhersenen staan eenvoudigweg geen samenwerking op enige significante schaal toe.

En als je naar onze wereld kijkt, dan is dat ook precies ons probleem.

We zouden moeten samenwerken op schaal van de hele mensheid. En dan nog eens op schaal van de hele planeet, met de bomen, de vissen en de aarde.

We blijken het gewoon niet te kunnen. Waarom zijn weldenkende mensen als jij en ik voortdurend gefrustreerd en wanhopig? Omdat “niets er toe doet” blijkbaar. Mensen zijn kennelijk niet in staat de “samenwerkingsgrens” op soortniveau te overschrijden (laat staan op planetair niveau), wat er ook gebeurt, en hoe groot de dreiging ook is.

We zijn een bavianentroep, kortom.

Lees de hele beschouwing op deze blog, en de reacties bij reddit. 10 juli 2021

Duurzaam beleggen? Greenwashing!

In 2019 kondigde de oliereus BP aan dat hij zich terugtrok uit Alaska. De olievelden werden er verkocht. Een belangrijke stap om de emissies van broeikasgassen ­terug te dringen, benadrukte het bedrijf. Het leek een antwoord op toenemende druk door de aandeelhouders. Wat er niet bij verteld werd, is dat de koper van de velden de productie vervolgens opschroefde en de emissies de hoogte in joeg.

Wat je al langer kon vermoeden, wordt nu bevestigd door Tariq Fancy, voormalig directeur-investeringen bij BlackRock, een van de grootste vermogensbeheerders die kort geleden “het licht zag”, en “het ware groene pad is ingeslagen”. Allemaal greenwashing, en ronduit schadelijk omdat het noodzakelijke maatregelen vertraagt. Bovenaan zijn openingsanekdote. Tariq Fancy’s belangrijkste argumenten:

  • we kijken naar indi­viduele bedrijven, niet naar de meetbare gevolgen op het terrein.
  • een probleem als de ­klimaatopwarming kan de markt niet zelf oplossen. Kijk naar de invloed van duurzaam beleggen op de wapenindustrie: vele fondsen boycotten die, en toch floreert die business als nooit tevoren. Er zijn ­altijd voldoende niet-duurzame investeerders te vinden die er wel geld in willen steken.’
  • het is ook vaak een kwestie van een zuiver geweten, maar dat verandert niets structureel: ‘Moslims steken hun geld niet in alcoholproducenten. Dat dringt de alcoholproductie niet terug.’
  • maken groene obligaties het niet makkelijker om duurzame energieopwekking gefinancierd te krijgen? Niet noodzakelijk, zegt ­Fancy. Zodra het rendabel is, komt er geld, ook zonder het label duurzaam
  • fondsen moeten rendabel blijven, en dus worden de regels wat “omgebogen”. Neem nogmaals de ­wapenfinanciering, je zou dan ook niet in Walmart mogen investeren, maar dat ligt moeilijk. Dus ­komen er regels als: er mag maar een beperkt deel van de omzet uit wapens komen.’
  • bij fossiele brandstoffen komt het in de praktijk erop neer dat een deel van de markt er wat minder geld in steekt. Voor de bedrijven zelf heeft dat nauwelijks impact.’

Conclusie van Tariq Fancy

Duurzaam beleggen vertraagt noodzakelijke ingrepen. De overheid moet harde maatregelen nemen, in plaats van mee te gaan in de veronderstelling dat de markt het zelf kan oplossen.

Bronnen

Aansluitend: Kevin Anderson 30/11/2017

De kritische Britse klimaatwetenschapper Kevin Anderson zet in deze youtube-conferentie in Zweden de heersende klimaatmodellen nog maar s duidelijk in hun hemd (en hij heeft nog enig geloof in hernieuwbare energie). Dateert van 2017 met vaak de term “dringend”, en er is tot nu toe weinig gebeurd.

Bright Green Lies: de leugens rond “duurzaamheid”

Bright Green Lies wijst op de hypocrisie en het failliet van toonaangevende milieugroepen en hun meest prominente cheerleaders. De bekendste milieuactivisten zijn niet bekommerd om de (ongemakkelijke) waarheid, of zelfs het bepleiten van rationele oplossingen om het dreigende ecocide te vermijden. In plaats daarvan zwelgen ze in leugens en de waanideeën die mensen moeten voorhouden dat er “maakbare oplossingen” zijn, in plaats van de werkelijkheid onder ogen te zien. Ze zeggen niet wat voor de hand ligt, namelijk dat we niet kunnen doorgaan met overconsumptie en industriële expansie, willen we overleven als (mensen)soort. Het milieudebat, zo betogen Derrick Jensen en co-auteurs, is vervuild door hubris en het kinderachtig verlangen van mensen in geïndustrialiseerde landen om het onhoudbare in stand te houden. Alle debatten over milieubeleid zouden moeten beginnen met het eren en beschermen van de Aarde zelf, niet de verlangens van de menselijke soort. We weigeren de juiste vragen te stellen omdat deze vragen een grimmige waarheid blootleggen: we kunnen namelijk niet blijven leven zoals we leven. Dit zou een suïcidale dwaasheid zijn. ‘Vertel me hoe je zoekt, en ik zal je vertellen wat je zoekt,’ zei de Duitse filosoof Ludwig Wittgenstein. Dit is de kracht van Bright Green Lies: Het stelt de vragen die de meesten weigeren te stellen. En in die vraag, in dat zoeken, komen diepgaande waarheden aan het licht die wij op eigen risico hebben genegeerd.”— Chris Hedges, Pulitzer Prijs-journalist en auteur van America: The Farewell Tour.

Derrick Jensen, Lierre Keith, Max Wilbert, Bright Green Lies ISBN 9781948626392

Commentaar van: Article by Julia Barnes, director of Bright Green Lies, on the environmental devastation caused by Green tech.

“To scale up the production of these technologies would require increased mining, habitat destruction, global shipping, industrial manufacturing, and the production of more toxic waste. “Renewables” are predicted to be the number one cause of habitat destruction by mid-century.
All the mining, pollution and habitat destruction simply adds to the harm being done to the planet. Nothing about the production of “green” energy helps the natural world.
Life wants to live. If we can stop the harm, nature will do the repair work that’s necessary. But there are limits to how far things can be pushed, and we are running out of time. Up to 200 species are going extinct every day. The destruction of the world is accelerating, thanks in part, to the very industries being touted as “green”. With life on the planet at stake, we cannot afford to waste time on false solutions.” reddit.com

Zie ook Planet of the Humans (2019), een docu waarin Michael Moore de draak steekt met de windmolenkerkhoven en zonnepaneelwoestijnen.

Losse nota’s (de rest verloren)

  • voetafdruk metropolen (“steden zijn de oplossing”) p317-318
  • “eco-building” p324-332
  • permacultuur? Brits experiment, na 5 jaar, leverde 700cal/dag voor 2 personen, met kippen en bijen die grotndeels buiten het perceel foerageerden… p332
  • verticale landbouw? Berekeningen: groenten voor heel UK vereisen 100.000 wolkenkrabbers, bij “verticale” teelt
  • e-auto’s? O Zehner (Green Illusions) vergelijkt ze met lage-teer-sigaretten! “Eco” van e-auto’s alleen achter de uitlaat, maar quid productie/infrastructuur/recycling? En e-auto’s vereisen wegen (=eco-destructie op grote schaal)
  • zand= zwaar onderschat mijnbouwproduct (grootste bestanddeel van gebouwen, wegen,…)
  • waterkracht & stuwmeren? Methaanuitstoot stuwmeren p385

 

VS-rapport: post-coronawereld onderuitgehaald door klimaat en sociale onrust

Intelligence forecast sees a post-coronavirus world upended by climate change and splintering societies” kopte de Washington Post op 8/4/2021.

De Amerikaanse inlichtingendiensten hebben in hun jongste rapport weinig opbeurends te bieden aan een door de pandemie-vermoeide planeet. Waar gaat het volgens hen de komende 20 jaar naartoe? Het korte antwoord: het ziet er vrij somber uit. Maar het zouden ook geen Amerikanen zijn als ze niet afsloten met enkele “rozige” scenario’s.

Eerst de analyse

De pandemie is een mondiaal destabiliserende gebeurtenis geweest – “de meest significante mondiale ontwrichting sinds de Tweede Wereldoorlog” – die “de wereld heeft herinnerd aan zijn fragiliteit” en “een groot vraagteken heeft geplaatst” over de capaciteit van regeringen en instellingen om op catastrofes te kunnen reageren. COVID-19 wijst op de risico’s van ‘een kettingreactie van mondiale uitdagingen, van ziektes tot klimaatverandering, over ontwrichting door nieuwe technologieën tot financiële crises’.

Nog enkele punten uit het rapport

  • binnen samenlevingen neemt de sociale fragmentatie toe – politiek, cultureel, economisch – en een flink deel  van de wereldbevolking begint instellingen en regeringen te wantrouwen; ze vinden dat die niet willen of kunnen aan hun behoeften tegemoetkomen
  • meer en meer gaan mensen graviteren naar “informatiesilo’s” gelijkgestemden die elkaars overtuigingen versterken en tot (enige) waarheid uitroepen
  • een warmere planeet leidt tot nieuwe menselijke conflicten, waaronder, in het ergste scenario, mondiale voedseltekorten die massaal geweld uitlokken
  • concurrerende grootmachten (VS-China) zullen hun positie willen versterken, wat zal leiden tot “een meer conflictgevoelige en volatiele geopolitieke omgeving”
  • technologie, met al zijn mogelijkheden om economieën te stimuleren en de communicatie te verbeteren, kan ook de politieke spanningen verergeren – zoals ze al heeft gedaan

En dan de rozige scenario’s

  • het Europees herstelplan kan een stimulans zijn voor meer eenheid in Europa
  • landen die zich flexibel aanpassen, kunnen de crisis het hoofd bieden
  • een “renaissance” van de democratie, met Rusland en China “down”
  • Europa en China ijveren samen voor een betere wereld
  • de VS en China in vreedzame concurrentie.

Lees verder


Global Trends Report

Komt financiële crisis het klimaat ter hulp?

Gail Tverberg is een Amerikaans actuaris: zij berekent klimaatrisico’s zoals ze verzekeringsrisico’s bekijkt, dus louter op basis van de cijfers. Voor de zoveelste keer wordt ons voorspeld dat het financieel systeem niet houdbaar is, maar niemand weet hoelang de constructie het nog houdt. Daarover schrijft ze een blogpost, Headed for a Collapsing Debt Bubble, enkele (ingekorte) citaten:

Kan de VS-stimuleringswet (1.9 triljoen $), plus pakketten in andere landen, de wereldeconomie echt uit de recessie van 2020 halen? Dat denk ik niet. De economie draait op energie, veel meer dan op steeds meer schulden. Onze energieproblemen lossen we niet op in zes maanden of een jaar. De economie lijkt eerder op weg te zijn naar een ineenstorting van de schuldenzeepbel. Uiteindelijk zullen we misschien een reset van het mondiale financiële systeem zien, wat leidt tot minder uitwisselbare valuta’s, veel minder internationale handel en een dalende productie van goederen en diensten. Sommige landen kunnen het zwaar krijgen of zelfs instorten.

Intussen wind- en zonne-energie opdrijven is geen adequaat alternatief voor olie, zelfs niet voor puur elektriciteitsproductie. Het is gewoon een energieproduct dat sterk gesubsidieerd wordt en op die manier rendabel kan worden voor zijn producenten. Het klinkt mooi, “schone energie.” Helaas is de werkelijke waarde ervan lager dan de productiekosten. (…)


Stijgende schulden gaan leiden tot hogere rentetarieven en hogere olieprijzen, waardoor bedrijven het steeds minder goed gaan doen. Dit zal de economie zodanig vertragen dat de schuldenberg een gigantisch probleem wordt. (…)  Papieren rijkdom zal zijn waarde verliezen. (…) Enkele jaren later gaan landen overal ter wereld wellicht nieuwe munten invoeren die minder gemakkelijk uitwisselbaar zijn met andere munten. De internationale handel zal sterk afnemen. De levensstandaard van de meeste mensen verschrompelt. (…)

Ik betwijfel of de nieuwe munten elektronisch zullen zijn. Het zal al moeilijk genoeg worden om elektriciteit te blijven leveren in economieën die steeds meer uitsluitend op lokale hulpbronnen moeten vertrouwen. Het zou dan een slecht idee zijn om een munt te hebben die alleen afhankelijk is van elektriciteit.
20/3/2021

En in 2012 klonk het al in Climate change: the standard fixes don’t work:
Als we echt de CO2-uitstoot in de wereld willen verminderen, moeten we kijken naar het terugdringen van de wereldbevolking, het verminderen van de wereldhandel en het ter plaatse “essentiële” goederen en diensten maken. Het is echter twijfelachtig of veel landen vrijwillig gebruik zullen maken van deze benaderingen. Het lijkt waarschijnlijk dat Nature uiteindelijk zijn eigen oplossing zal bieden, misschien door hoge olieprijzen en zwakheden in het mondiale financiële systeem te werken.

Conclusie: overheidsmaatregelen gaan het klimaat niet echt helpen, mogelijk integendeel. Maar een economisch-financiële verschrompeling kan de uitstoot mogelijk drastisch terugdringen. Alleen de vraag of dat voor ons zo’n leuk perspectief is…?

Zie ook: Wyy collapse occur 26/2/2021

En wat zit er in de pijplijn voor 2021, volgens Tverberg?

In veel opzichten is het goed dat we echt niet weten wat ons voor 2021 te wachten staat. Ik zie ons huidige economische probleem als veel meer een energieprobleem dan een COVID-19-probleem. En alle aspecten van de bbp-productie vereisen energieverbruik. Een enorme daling van het energieverbruik zal waarschijnlijk de komende jaren een ontwrichting betekenen in de wereldeconomie. Als de situatie ontspoort, willen velen van ons niet echt weten hoe erg het wordt.

Een paar dingen die je in 2021 (en daarna) kunt verwachten

[1] meer staatsgrepen of verkapte staatsgrepen
[2] meer schuldenbubbels die barsten
[3] trage vooruitgang bij het terugdringen van COVID-19
[4] bezuinigingen op onderwijs van alle aard, behalve “winstgevende” richtingen
[5] uiteenvallen van internationale verbanden (bv. VK)
[6] globalisering slabakt; meer concurrentie tussen landen
[7] haperingen in de aanvoer: meer lege schappen in winkels
[8] meer elektrische storingen, vooral op locaties waar de afhankelijkheid van wind en zonne-energie voor elektriciteit hoog is
[9] mogelijke hyperinflatie, omdat landen steeds meer schulden aangaan en elkaar niet langer vertrouwen.
[10] nieuwe manieren van oorlogvoeren: bio (virussen), cyber (internet, distributienetten)

Conclusie
Het ziet ernaar uit dat we vanaf 2021 op een erg hobbelige weg rijden. Ons echte probleem is een energieprobleem waarvoor we geen oplossing hebben.

Bron 2021 more troubles likely

Waarschuwing van David Attenborough

David Attenborough waarschuwtDe Britse natuuronderzoeker David Attenborough heeft dinsdag in een digitale VN-Veiligheidsraad gewaarschuwd dat klimaatverandering de grootste bedreiging ooit is voor de veiligheid van de mens. Hij wees de 15 leden in de vergadering, voorgezeten door de Britse premier Boris Johnson, op hun plichten en verantwoordelijkheden: ‘Ik benijd u niet om de verantwoordelijkheid die dit op u allen legt.’

If we continue on our current path, we will face the collapse of everything that gives us our security: food production, access to fresh water, habitable ambient temperature and ocean food chains. And if the natural world can no longer support the most basic of our needs, then much of the rest of civilisation will quickly break down. Please make no mistake. Climate change is the biggest threat to security that modern humans have ever faced. I don’t envy you the responsibility that this places on all of you and your governments. Some of these threats will assuredly become reality within a few short years. Others could, in the lifetime of today’s young people, destroy entire cities and societies, even altering the stability of the entire world. Perhaps the most significant lesson brought by these last 12 months, has been that we are no longer separate nations, each best served by looking after its own needs and security. We are a single, truly global species whose greatest threats are shared and whose security must ultimately come from acting together in the interests of us all. I do believe that if we act fast enough, we can reach a new stable state. It will compel us to question our economic models and where we place value, invent entirely new industries. Recognise the moral responsibility that wealthy nations have to the rest of the world and put a value on nature that goes far beyond money and through global cooperation. We may achieve far more than tackling climate change. We may finally create a stable, healthy world where resources are equally shared. We may, for the first time in the entire history of humanity, come to know what it feels like to be secure.

Als we doorgaan op onze huidige weg, zullen we te maken krijgen met de ineenstorting van alles wat ons onze veiligheid geeft: voedselproductie, toegang tot zoet water, een leefbare omgevingstemperatuur en voedselketens in de oceaan. En als de natuurlijke wereld niet langer onze meest elementaire behoeften kan ondersteunen, zal een groot deel van de rest van de beschaving snel uiteenvallen. Vergis u alstublieft niet: klimaatverandering is de grootste bedreiging voor de veiligheid waar moderne mensen ooit mee te maken hebben gehad. Ik benijd u niet de verantwoordelijkheid die dit op u en uw regeringen plaatst. Sommige van deze bedreigingen zullen al binnen enkele jaren zeker werkelijkheid worden. Anderen zouden, in het leven van de huidige jongeren, hele steden en samenlevingen kunnen vernietigen, en zelfs de stabiliteit van de hele wereld kunnen veranderen. Misschien wel de belangrijkste les die we uit deze afgelopen 12 maanden kunnen trekken, is dat we geen afzonderlijke naties meer zijn, die ieder het best gediend zijn door voor de eigen behoeften en veiligheid te zorgen. We zijn één enkele, werkelijk mondiale soort die de grootste bedreigingen delen en waarvan de veiligheid uiteindelijk moet komen uit het gezamenlijk optreden in het belang van ons allemaal. Ik geloof wel dat als we snel genoeg handelen, we een nieuwe stabiele staat kunnen bereiken. Het zal ons dwingen onze economische modellen ter discussie te stellen, onze warden te herzien, en volledig nieuwe industrieën uit te vinden. Erken de morele verantwoordelijkheid die rijke landen hebben voor de rest van de wereld en geef waarde aan de natuur die veel verder gaat dan geld. Door mondiale samenwerking kunnen we veel meer bereiken dan het aanpakken van de klimaatverandering. We kunnen eindelijk een stabiele, gezonde wereld creëren waar hulpbronnen gelijk worden gedeeld. We kunnen, voor het eerst in de hele geschiedenis van de mensheid, eindelijk ervaren hoe het voelt om veilig te zijn.
(vertaling met dank aan https://www.reverso.net/)

Bronnen: